Düz yolda maceraya atıldım sanmak yaşamın büyük özeti. Asıl olan işte insan ilişkilerindeki sellerin ardından o çiğ çamur deryasından tertemiz çıkabilmek. Hatta varabilmek, kimselerin olmadığı o huzurlu ve kuru topraklara. Yağmur ani, sel felaket ama yaşamın yenilenmesi baki; biz niye öyle olmayalım ki? Çok kolay da esip gürleyebiliriz, su birikintilerini parçalaya parçalaya ancak doğru yöntem bu değil. Tek bir doğrusu da yok aslında. Yapılması gereken ağır aksak da olsa, düz bir çizginin yamuğundan da olsa ilerlemek.

(Yazımızın devamı makalemizde.)

Unutayazdığım çok şeyin sınırındayım. Duvarlarına çarpıp duruyorum modern yaşamın eski püskü kalabalığının. Kendimden değil belki de, birçok şeyden iğrendiğim yaşlardayım. Kelimelerim biraz sakin ve sessiz öfkelere dönüşmekte, çünkü insanlar tüm bu kötücül tavırları hak etmekte! Ne neden sordum ne açıklamaya çalıştım bu kez; tek merak ettiğim neden yazmayı bu denli unuttuğum. Kelimelerim gürültülü düşüncelerde bir girdap halinde ruhumun kara deliklerine sızıyor. Yitiriyor ve yitiyorum, farkındayım.

(Yazımızın devamı makalemizde.)

Şans meselesi; doğmak, dolmak, boşaltmak ve tüketmek! Gelişigüzel bir çirkin dünyaya, güzellik katma amacıyla güzelce pohpohlanmış umutlarla gelen garip yaratıklarız biz. Umudumuz var, aşılanmış, kök salmış ve uzatılmış. Anlamsız... Oysa ki tek bir hayat, tek bir şansımız var. Değerini hiç bilemediğimiz.. (Yazımızın devamı makalemizde.)

Kolay olduğunu zannettiğiniz o istatistiksel ölümlerin hikayeleri var! Dostları var, aileleri, yalnızlıkları ve en önemlisi sizlerin hiç umurlarınızda olmayan cesaretleri var. Yazmakla anlatılmaz ve okunmakla anlatılmaz ama ben denerim imkansızı arada bir. Okursanız sevinirim de, anlaşılmak (emin olun) umurumda değil!

Sonsuz bir döngüler ağının basit örnekleri olarak kendimizi ispatlamaya çalıştığımız garip bir evrende her döngünün başlangıcı, sonu ve her sonun bir başlangıcı ile nihayete erdirilen bir kaderi var! Yaşamak zorundayız... (devamı yazımızda)

Çok özgür düzlüklerde koşacak çocuklarımız diye hayallerini tıkıştırdığımız o dört duvarlar! Renkli renkli tasarlanır sonraları hocalardan olabildiğince uzaklaşırlar. Küçükken hocalarına sarılan o yürekler ve akıllar, sonraları öfkeden kudururlar. Sınıflararası hapishanelerimizin serüveni bu!

Bizleri karo döşemelere mahkum etmiş o betonarme yolların kıyılarında ya da yıkılmaya yüz tutmuş geçici yeniliğin çürümüşlüğüne inat bir çiçek açar hiç gördünüz mü? Görmediyseniz anlatayım müsaadenizle...

Gerçeğin gücünün yaşamın zorluğunu aştığı yerde, kalabalıkların akıllarının cehaletine sıkıştığına sanalın yaratıcılığına başvururuz her birimiz. Gerçeğin tek sanal haline dönüyor dünyamız, kendi kaçışımızda!