Her detayı ve her derdest ruhu ciddiye almanın çok ciddi ama komik sonuçları var. Bazen umur denilen ülkenin yalnızca boş bir otobüs durağı olduğunu anlamak gerek. Yoluna bakmak, kaderde hızla akmak ve yenilenmek lazım. Eskimenin en güzel yanı bu işte, tekrarlanagelen kısırdöngülerde kısır beyinlerde çürümek! En doğrusu önceden itiraz etmek... [Yazının devamı için tıklayın.]

Düz yolda maceraya atıldım sanmak yaşamın büyük özeti. Asıl olan işte insan ilişkilerindeki sellerin ardından o çiğ çamur deryasından tertemiz çıkabilmek. Hatta varabilmek, kimselerin olmadığı o huzurlu ve kuru topraklara. Yağmur ani, sel felaket ama yaşamın yenilenmesi baki; biz niye öyle olmayalım ki? ... [Yazının devamı için tıklayın.]

Unutayazdığım çok şeyin sınırındayım. Duvarlarına çarpıp duruyorum modern yaşamın eski püskü kalabalığının. Kendimden değil belki de, birçok şeyden iğrendiğim yaşlardayım. Kelimelerim biraz sakin ve sessiz öfkelere dönüşmekte, çünkü insanlar tüm bu kötücül tavırları hak etmekte! ... [Yazının devamı için tıklayın.]

Şans meselesi; doğmak, dolmak, boşalmak ve tüketmek! Gelişigüzel bir çirkin dünyaya, güzellik katma amacıyla güzelce pohpohlanmış umutlarla gelen garip yaratıklarız biz. Umudumuz var, aşılanmış, kök salmış ve uzatılmış. Anlamsız... Oysa ki tek bir hayat, tek bir şansımız var. Değerini hiç bilemediğimiz. [Yazımızın devamı bağlantıda. Başlığa tıklayıp okuyabilirsiniz.]

Kolay olduğunu zannettiğiniz o istatistiksel ölümlerin hikayeleri var! Dostları var, aileleri, yalnızlıkları ve en önemlisi sizlerin hiç umurlarınızda olmayan cesaretleri var. Yazmakla anlatılmaz ve okunmakla anlatılmaz ama ben denerim imkansızı her gün. [Yazımızın devamı bağlantıda. Başlığa tıklayıp okuyabilirsiniz.]

Sonsuz bir döngüler ağının basit örnekleri olarak kendimizi ispatlamaya çalıştığımız garip bir evrende her döngünün başlangıcı, sonu ve her sonun bir başlangıcı ile nihayete erdirilen bir kaderi var! Yaşamak zorundayız... [Yazımızın devamı bağlantıda. Başlığa tıklayıp okuyabilirsiniz.]

Çok özgür düzlüklerde koşacak çocuklarımız diye hayallerini tıkıştırdığımız o dört duvarlar! Renkli renkli tasarlanır sonraları hocalardan olabildiğince uzaklaşırlar. Küçükken hocalarına sarılan o yürekler ve akıllar, sonraları öfkeden kudururlar. Sınıflararası hapishanelerimizin serüveni bu! (Yazımızın devamı için başlığa tıklayın. Keyifli okumalar.)

Bizleri karo döşemelere mahkum etmiş o betonarme yolların kıyılarında ya da yıkılmaya yüz tutmuş geçici yeniliğin çürümüşlüğüne inat bir çiçek açar hiç gördünüz mü? Görmediyseniz anlatayım müsaadenizle... (Yazımızın devamı için başlığa tıklayın. Keyifli okumalar.)