Haftanın sonunun gelmesiydi biraz olsun uyku, biraz dinlenme ve biraz da müzik yeni kışın beyazının şehre serilmesiyle. Murat hiç de sevmedi bu devasa ışık çöplüğünü ama annesi vardı, geleceği vardı, umutları vardı. Çalışmalıydı hiç de gerek duymadığı bir şekilde. Yorulmak zorundaydı saatlerin tıkırtıları arasında klavye tuşlarının ve insanın yüzünü yakan o LED ekranların parlak gürültüsünde. (Kısa ve sıcacık bir kış öyküsü yazımızda. Keyifli okumalar.)

Sisler denizinin üzerinde düşünceli bir gezgin gibiyim, zirvesindeyim belirsizliğin, geceleğin ve karanlığın! Doğru zamanda, doğru hedefte yanlış manzaranın kontrolüne sahip gibiyim, düşünebiliyor, başarabiliyor ancak ilerleyemiyorum.. Sislere de karışamıyorum, en büyük hüznüm, en büyük karanlığım bu sisler üstü duruşum!
- Meo

Şimdilerde klavyeyle vatan kurtaran günümüz ergenlerinin henüz ana rahmine düşmediği günlerde, Burhan Çaçan’ın “Liseli Vardı Ya, Ah O Liseli” şarkısını halka arz ettiği dönemde, 2004 yazının Haziran ayında liseden mezun olmuştuk. Üniversite sınavına hazırlanmaktaydık ve sınavı kazanmak için motivasyon kaynağımız sağlamdı. Bizler, üniversitede kızların teklif ettiği sanrısıyla yaşayan bir arkadaş grubuyduk. Muhtaç olduğumuz kuvveti vücudumuzdaki asil hormonlara borçluyduk. Mezuniyetten sonra, beşinci günün şafağında doğuya baktık ve mahallemizin havalı kolej kızı Berna’nın sokağın başından bize doğru yürüdüğünü gördük. Bir cisim yaklaşmaktaydı. Çok tanımadığımız ama tanımlayabildiğimiz bir cisim. Berna…

Konuşulacak bir şey de yoktu aslında, onu bir görse yetiyordu günün güzel geçmesine. Varsın olsun, bilmesin kendisini veya varlığını ne olacak ki? Aşk zaten öylesi minimal bir beklenti. Geçecekti belki yine dükkânın önünden, kendisi paspasın o eline kıymıklar iliştiren sapına yaslanıp izleyecekti gidişini, neredeyse ellinci kez. Bu kez öyle olmadı ama… (Kısa bir aşk öyküsünün devamı yazımızda. Başlığa tıklayın.)

Zaman kumlarının arasında yolunu kaybetmiş yaşam mahkumlarıyız biz. Tercihlerimiz çok ancak yolların şeritleri, izleri ve levhaları yok. Yalnızca kendi başılağımızın çaresiz katlanılası sonuçlarına güveniyoruz etki ve tepkinin ruhumuzdaki binlerce reaksiyonu içerisinde.. 
- Meo (Mehmet Şentürk)

Yeni kitabımız raflarda yavaş yavaş yerini alırken, internet siparişlerimiz de okuyucularıyla buluşmaya devam ediyor. Ayrıca, sözleşem uyarınca ilk baskıdan doğrudan tarafımıza 250 kitap iletilmiştir. Dileyen okurlarımız için imzalı ve özel aforizma yazım hediyesi ile birlikte gönderilecektir. Detaylar yazımızda.

Donmaya yüz tutmuş toprağa düşüyoruz,
Yorgan!

Ezildikçe tabanlarında insanların,
Öfkeden taş kesiliyoruz.

Pamuk pinçiklerinin düğününde,
Hüzünle dönüyoruz mutluluğun anaforu misali. [Şiirin devamı için başlığa veya devamını oku kısmına tıklayın.]

Kısa süre önce baskıya verdiğimiz kitabımız artık satışa/dağıtıma hazırlanıyor. Blogumuzun yegane yazarı Mehmet Şentürk tarafından yazılan "Yalnızlığın Aforizmaları" isimli kitabımız kitapseç sitesinde ön satışda. Detaylı bilgi yazımızda.

Zaman aynı hızda akan bir nehir, bizlerse küçük anaforlarında hapsolmuş ve ilerlemeyi anaforun çemberinde dönmek zanneden garip yaşam türleriyiz. Zamana inat etmenin bedelini ağır ödüyoruz. Ölümle.. [Kısa bir deneme yazısının devamı bağlantıdadır. Keyifli okumalar.]

2015 yılından bu yana yalnızlığımın anılarını, tanımlarını ve farklı bakış açılarını biriktirdiğim klasörün artık şişmesi ve olgunlaşması sebebiyle, hiç de niyetim olmadığı bir anda kitabımı yayınlamaya karar verdim. Sonuçta edebiyat paylaşımlarıyla güzel ve bu dünyanın içerisine bir öykü, roman veya şiir kitabıyla değil de doğrudan Kafkaesk bir yaklaşımla doğrudan aforizmalarımı süzerek kitaplaştırdım. Kitabımızdan ilk iki parça söz ile kapak tasarımının son halini yazımızda bulabilirsiniz.