Düz yolda maceraya atıldım sanmak yaşamın büyük özeti. Asıl olan işte insan ilişkilerindeki sellerin ardından o çiğ çamur deryasından tertemiz çıkabilmek. Hatta varabilmek, kimselerin olmadığı o huzurlu ve kuru topraklara. Yağmur ani, sel felaket ama yaşamın yenilenmesi baki; biz niye öyle olmayalım ki? Çok kolay da esip gürleyebiliriz, su birikintilerini parçalaya parçalaya ancak doğru yöntem bu değil. Tek bir doğrusu da yok aslında. Yapılması gereken ağır aksak da olsa, düz bir çizginin yamuğundan da olsa ilerlemek.

(Yazımızın devamı makalemizde.)

Eskisi kadar yeni değil sanki oyuncakları yaşamın ve kaderin. Her bir heyecan artık durgun bir anı birikintisine dönüşmüş halde, geleceğe attığımız her adımda paçalarımıza bulaşan özlemler var; rahatsız edici derecede gerçek! Özlemiyoruz aslında, özleyemiyor oluşumuza tüm bu öfke...

- Meo '2026 (Mehmet Şentürk)

Hüzne inat durağan düzende sonsuz bir inat yaşam ve zaman. Bizler her kıvrımı çok ciddiye alsak da dümdüz yalanlar biriken kıyılarda. Donmaya yüz tutmakla övünsek de durmayı bilmeyişimiz en büyük yenilgimiz. Engin bir ölüm okyanusunda kendi tuzlu günahlarımızla kavuşmak için tüm bu çaba!
- Meo '2026 (Mehmet Şentürk)

Unutayazdığım çok şeyin sınırındayım. Duvarlarına çarpıp duruyorum modern yaşamın eski püskü kalabalığının. Kendimden değil belki de, birçok şeyden iğrendiğim yaşlardayım. Kelimelerim biraz sakin ve sessiz öfkelere dönüşmekte, çünkü insanlar tüm bu kötücül tavırları hak etmekte! Ne neden sordum ne açıklamaya çalıştım bu kez; tek merak ettiğim neden yazmayı bu denli unuttuğum. Kelimelerim gürültülü düşüncelerde bir girdap halinde ruhumun kara deliklerine sızıyor. Yitiriyor ve yitiyorum, farkındayım.

(Yazımızın devamı makalemizde.)

Bağrınıza bastığınızın insanların sizlere dönmüş sırtlarını görmek için boynunuzu birazcık umutsuzlukla eğmeniz yeterli! Gerisi sizlere pişmanlık dumanları tüttüren ayak izlerini keyifle takip etmekten ibaret...
- Meo '2025 (Mehmet Şentürk)

Şans meselesi; doğmak, dolmak, boşaltmak ve tüketmek! Gelişigüzel bir çirkin dünyaya, güzellik katma amacıyla güzelce pohpohlanmış umutlarla gelen garip yaratıklarız biz. Umudumuz var, aşılanmış, kök salmış ve uzatılmış. Anlamsız... Oysa ki tek bir hayat, tek bir şansımız var. Değerini hiç bilemediğimiz.. (Yazımızın devamı makalemizde.)

Kolay olduğunu zannettiğiniz o istatistiksel ölümlerin hikayeleri var! Dostları var, aileleri, yalnızlıkları ve en önemlisi sizlerin hiç umurlarınızda olmayan cesaretleri var. Yazmakla anlatılmaz ve okunmakla anlatılmaz ama ben denerim imkansızı arada bir. Okursanız sevinirim de, anlaşılmak (emin olun) umurumda değil!

Hani yeniden yazılacaktı o güzel şiirler,
Yeniden doğacaktı ölüverip gitmiş o ünsüz şairler.

Hani çileler keşlerinden azat,
Doğacaktı insanoğlu günlük yenilenen döngülerden,
Tek şansına inat!

(Şiirimizin devamı yazıda. Başlığa tıklayıp okuyabilirsiniz.)

Kiminin mavisi denizde, kimisi hapis bir gölün kıyısına, kimisine tek mavi engin gökyüzü ve sonsuz bir özgürlük kapanında... Hepimize renk aynı, renksizliğimiz tek! Herkes koşacak o doğruyu mavinin ufkuna varıp hüzünle ölesiye dek; yarım, ıssız, yorgun, mutsuz ve beyhudenin inadında.
- Meo '2024 (Mehmet Şentürk)

Yaşam koşuşturmayla alelacele başlayan bir geç kalmışlık, zaman ve dönemden bağımsız.. Ölüm nihai bir durak, hangi sirenin ve hangi frenin seni çağırdığını bilmeyişin o sonsuz korkusu ve ölüm kokusunun yakınsaklığı çerçevesinde! Herkes bir an ve bir ömür uzağındayken bir cehalet ve bir insan kadar uzağında olduğu bir olgu. Yaşam işte, hep ölüme doğru!
- Meo '2024 (Mehmet Şentürk)