Karşımızdaki bir hülya, aşık oluyoruz kurguladığımız fiziksel bir dünyaya. Sonra siliniyor zamanla tüm gerçekler, birer birer. Aklımızdaki hayaletlerle baş başa kalıyoruz ve tüm gelecek gerçeklik barındıran yansımalarda aynı hayalete kavuşuyoruz, aynı hayaletten kaçıp aklımızda onu yeniden çiziyoruz en duygusal ve en kaba hatlarıyla. Aşkın döngüsü de böyle.. Bir hayalle, bir hayaletle, hayallere..
- Meo

Kırmızı başlıklı bir cadıya dönüşmek gerek, kırmızı gözlü canavarların ülkesinde kadın olmak isterken! Kırmızı başlıklı rüyaları cehenneme çeviren kötülüklerimiz sayesinde biliyoruz her birimiz ne kadar çirkinleşebileceğini iyilik denilen kırmızı örtülere gizlenmiş insanlığımızın.. O nedenle biz birkaç modernleşme sancısı öncesinde öldürdük kırmızı başlıklı kızı, yerinde tutkuları uğruna yaşam savaşı veren gerçek savaşçılarımız var, ruhları çocuk mizaçları katil, duyguları saf tüm hamleleri sadece makul..
- Meo

Aşk çok güzel, çok karanlık şüphelere çarpmadığı sürece; aşk çok özel, çok genel yanılgılarla insanlara yem olmadığı sürece; aşk çok narin, çok kaba ruhlarda yalandan yalana vurulmadığı sürece.. Aşk her pozitif tavrımız, negatiflerimizi kendimizden temizleyebildiğimiz sürece, üstelik karşılıklı iki kişiyle. O bizlere sunulan tanrısal bir imkan ve bizlerden kaynaklı tüm imkansızlıklar!
- Meo

Tutkular bizleri hayatta tutan bir alev misali, en baştan beri yaşatan en nihayetinde öldüren.. Bir hevesle girişiyoruz tüm doğrulara, tutku denilen bir gözardı ediş bizi en sonunda küle döndüren.
- Meo

Aşk,
Gereğinden yakın sayılırken,
Gereksiz uzaklıkta.

Yakınlık aranırken,
Neden durulur ki,
Böylesi uzaklıkta? [Şiirin devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]

Sen büyüdükçe eskiyen ve geçmişte kalan o miras niteliğindeki kimliğini bir isim, bir adres, bir aile belirler; sen büyüdükçe yenilenen ve gelecekte yaşayacak olan o görev niteliğindeki kimlik ise kelimelerden, düşünceler, eylemlerden oluşan bir tercihtir! Kim olarak doğduğun sadece devlet arşivlerini ilgilendirir, kim olarak öldüğün tüm dünyayı ya da hiç kimseyi-tercihi senin.
- Meo 

Yaşam bir özgüven meselesi, kendine güvenen her bireyin egosunun yolunda akıttığını kanların tadını bile sevebilmesi.. Özgüven biraz da düşünememek meselesi, kendinden haberi olmayan her bireyin cesursa egosunu küçük dünyası için gözünü kırpmadan feda edebilmesi. Biz yanlış anlatılan şey, özgüvenin ta kendisi; güvensizlik hissetmenin gayet doğal olduğu bu vahşi dünyada, asıl doğal olmayan insanın kendini korumak yerine her yola düşünmeden girmesi.. Sence hangisi: her hatana sahiplenme sağlayan bir bencillik fırtınası mı, her adımında önüne ışık tutan bir kaygı yansıması mı? İşte bu özgüven meselesi!
- Meo

Biraz gökyüzü, biraz karanlık ve ona inat çok uzaklarda bile olsalar bizlere ulaşabilen rengarenk ışıklar! Bilinmeye duyulan o büyük merak ve geleceğe yönelik o hayaller. Yıkmaktan hiç çekinmediğimiz bu küçük evimizden görünen astronomik bir umut evren denilen, her haliyle. Daha da aşık oluyoruz göçmeye, evreni keşfettikçe! Günü gelince de çekip gideceğiz. En derinlere..
- Meo

Ateş düştüğü yeri yakar inancıyla gizliden kanına işlenen rahatlıkla kandırılmaktansa, en büyük yangınlar bile bir kıvılcımdan çıkar diye korkman lazım insanlardan! Ateşle oynayan bilinçsiz liderlerin yandığı özel bir cehennem var, orada kıvılcımlarınızla, insanlara yaşattığınız acılarla yanacaksınız. Yanınızda olur umarım tüm alkışçı tapındıklarınız. Dünyayı güneşten sıcak dertlerle yakmaktasınız çünkü yüzlere yıldır.
- Meo

'Şehitler ölmez vatan bölünmez' diyerek bir tespih çekiyoruz her seferinde, sabır adına, acıya duyulan o müthiş empati adına, feryatlarına laf uzatılan o acılı ailelerin yankılarıyla uykularımız kaçıyor.. Buna itirazımız yok; ancak şehitler ölüyor ve vatanlar bölünüyor. Bunu unutmamak lazım! Şehitler nasıl ölümsüzdür konusuna giremem ama nasıl ölüyorlar az biraz bilmişliğim var, anlatayım. [Deneme yazısının devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]