Doğal olarak bizleri programlayan ülkelerimiz vardı, önce birkaç odalı, sonra birkaç bahçeli, birkaç sokak ardından, birkaç sınıf, birkaç mahalle, birkaç farklı şehir. Asla sahiplenemedik hiçbir yeri bizi biz yapan o kaldırım taşları kadar, o koşuşturup durduğumuz arsalar, okul bahçeleri kadar. Bizleri hazıra alıştıran büyük bir sevda hatasından doğup mutsuzluğun kurumuş dallarına basa basa yürürdük kendi ayakaltımızdaki çıtırtılardan korkup. [Denemenin devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]

Zaman zaman not olmak gerek, alışılagelmiş şekilde sağa soğa eleştiri yağdırıp herkese, her şeye not vermek yerine. Bir not alınacaksa, en güzelini kendine yazabilir sadece. Ben buraya iliştireyim bir 15 kadar not. Kimin kimden ne alacağını belli olmaz, belki de sizi teğet geçmez bu listelerden biri de. İyi okumalar.

  Cahillik ve cehalet konusunda hiç görmediğiniz açılardan modern bir bakış açısıyla deneme yazdık. Bu tür felsefi yazılar ile ilgilenen dostlarımızın görüşlerine sunalım istedik. Bu kez farklı bir açıdan klişelere kapılmadan yaklaştık, umarım beğenirsiniz. [Deneme yazımız biraz uzun olduğu için müziğini de eklemeyi unutmadık. Üst kısımdan dinlemeye başlayabilirsiniz.]

  "Takkeyi önüne koyup düşünmek" diye bir deyiş var eskilerden. Şimdilerde pek de şapkamız, takkemiz kalmadığına göre önümüze alıp gereken ve başımızın üzerinde yeri olan maskelerimizden bahsetmek en iyisi.. Bu deneme çalışmamızda maskelerimizden bahsedelim istedik. [Müziğimiz de var konuyla ilgili, denemeyi okurken dinlemeniz için.]

   Modern bir kavganın savaş alanı, çıkar kavgası ve tutku dolu inanç kargaşasının ortasında Tanrı'nın sahip olduğu evrime dair bir deneme. Evrim ve inancı kavga halinde görenlere birkaç cümle kurduk. Bakalım neler demişiz?

Her zorluk bir kolaylık gerektirir. Her zorluk biraz da kolaydır ve kolaycıdır. Ne zaman başı sıkışsa insanın, ruhundaki o küçülmenin altında büyük ölçüde ezilir ve asla saklandığı düşünceler mağarasından çıkmaya yeltenmez genelde insan. 

   Aradığın şey çok basitti. Aranıyordun işte. Birilerini ararken, birilerini arayanların herhangi bir tesadüfünde savrulup durdun defalarca... Tek basit cevaba sahip bir damla gözyaşındaki umutsuzlukta kırılıyordu ışığın, sense her seferinde paramparça bir vazo gibi toparlanıp sanki toprakmışsın gibi bir buket çiçek kucaklıyordun umutla. Belki de çiçek bahçesindeki topraktan geldin diye.

Nasıl ki zaman uygulamalarımızda yaz saati ve kış saatimiz var, tüm hayatımızda da geri aldığımız aşklar, ruhumuzun erkenden karardığı uzun geceler ve gözlerimizde güneşin çok kaldığı mevsimler vardır. Yazdan kalma saatlerimiz var her birimizin zamanın akıp geçtiği; ne zaman yalnızlığın karanlığı çökse üstümüze her yeni aşksızlık kışına girmeden önce aşk saatlerimizi bir aşk geri alırız.