Sırtını göremeyen insan, dünyayı sırtladığını sanır, ardında bıraktıkça yaşam yollarında binlerce güzelliği, kurguladığı ve yaşadığı tüm hatıraları ve tüm insanları! Sırtında ağırlık hisseden insan ezilir, başı önde-ruhu kambur acılarını çeker olmayan düşüncelerin ortasında. Dünyaya sağlam basmak yerine altında ezildiğini hissetmek, yaşadığın kadarıyla unutamamanın ve takıntının derinliğine durağan bir ölümün habercisidir..
- Meo

Hala 'kalp mi mantık mı?' sorusunun anlamlı olduğunu zannedenleriniz varken, insan ilişkilerinde yalandan hayaller beklememek imkansız. Kendi kurguladığınız saçma yalanlarda, gerçek hayaller yaşamaya çalışıp ortalığı paramparça olmuş hayallerin tozlarından oluşan bir çöle çeviriyorsunuz. Akıllı geçinip, akılsızca seviyor, aklınızı yitirip kurgularla mutsuz oluyorsunuz. En sonunda kendi esintilerinden oluşan kum fırtılarında kaybolup inançlara gömülüyorsunuz.. Ne saçma.
- Meo

Yaşamlarının büyük kısmını gelecek nesillere miras olarak nesillerin kendilerini bırakmak uğruna bencilce yaşayan insanoğlu, kalan kısıtlı ve aydınlanmış zamanında miras olarak hiçbir şey bırakamayışının acı gerçeğiyle yüzleşir.. Dünyaya bırakabileceğimiz tek miras toprağa düşen bedenimizden savrulan ve bizden sonraki yansımalarımızla dünyayı kasıp kavurmaya devam edecek olan negatif enerjimizdir.
- Meo

Ne kadar kırpmak istesen de karakterinin çizgilerini, kesip biçtiğin tüm kaba taslak detaylarından geriye kalır birkaç çizgi, nihai bir seni oluşturan. Karakterin sahip olduklarının tamamından değil, sahip olmaktan vazgeçtiklerinin kalanından meydana gelir, çoğu zaman..
- Meo

Geleceğine hak edilmiş mutluluk ürünü bir sen borçluyken, geçmişinden bu kadar alacaklı gibi davranma!
- Meo

Parçalarımız bazen bizi kanatlandıran, paramparça hatıralarımızından ve düş kırıklarımızdan biriktirdiğimiz o son umut bizi ayağa kaldıran ve sırtımızda kanat niyetine taşıdığımız narin düşlerimiz bizi aşka inandıran. O yüzden, hiç ayaklarımız yere değmiyor aşık olurken, o yüzden hep yüksekten düşüyoruz aşta kaybederken!
- Meo

Parçalanmış hayallerimizden bütünlemeler icat ederken kaybettik tüm ahengini yaşamamın ve hissetmenin. Karmaşık fikirlere, tekdüze hayaller iliştirip sevdik olmayacak işleri.. Mutsuzluğumuz da parçalanmışlıkta kendi yarattığımız hayali bütünlükten, yalnızlığımız da!
- Meo

Sınıfta kaldık biz, insanlıkta, iyilikte, güzellikte ve doğrularda! Sınıfları boşalttık her bir araya gelişimizde, kaçtık doğrularımızdan çok yanlış düzlemlere. En nihayetinde geçici yanlışlarla yıktığımız dünyamızda yapayalnız kalarak kendimizi doğruları aramaya verdik, yok yere.. Biz sınıfta kalanlarız, mutluluk adına, ödüyoruz cezalarımızı kendimize ait, kendimize dair ama başkalarıyla.
- Meo