Devasa buzul çöllerimiz var, zamanında döktüğümüz gözyaşlarımızla doldurup, yeni yeni öğrendiğimiz soğukkanlılığımız ile dondurduğumuz; üzerinde yürümeye cesaretimiz var! Tek korkumuz ne zaman gönlümüze bahar gelse erimiş buzullar altında kendi korkularımızla tekrar yüzleşebileceğimiz..
- Meo

Aynı duraklardayız biz, farklı hedeflere aynı araçlarla gidebiliyoruz. Aynı camlarda farklı düşler yansıtabiliyor, farkı duraklarda durup aynı yaşamın içinden kaçıyoruz akşamları. Duygularımızı taşıyor duraklar, en durağan beklentilerimi bekliyoruz; duygularımız taşıyor camlardan dar geliyor toplu düş kuruşlarımız! Yaşam aynı durak, binlerce yıldır gelip gelip, bilmediğimiz bir yolda gitmeyi bekliyoruz.
- Meo

Makineleşen insanın modernleşen yalnızlığından doğar en karanlık biyomekanik birleşmeler. Henüz  araç olanların uvuz haline dönüştüğü gelecekte kendimizi makinelerle paylaşacağız, orası kesin. Soru ise makinelerin bizi nasıl birbirleriyle paylaşacağıdır. - Meo

Yağmuru dinleyecek kadar sessizliğe gömülünce insan intihar eden yağmur damlalarının çığlıkları eşliğinde en hüzünlü şarkılar çalınır kulaklara, en yanlış doğrular söylenegelir yansır taze buğulu camlara.. Tüm kaygan zamanda süzülüp giden damlalar, pişmanlık, aşk, seçimler ve kaybolan yaşamın parçalarıdır, toplanır insandan uzak kocaman bir denizin ortasında! 
- Meo

Sayısız silinen hatırayla birlikte yok oluşumuzu izliyoruz aynalarda, ne zaman konuşsak daha çok suskunluk ne zaman bağırsak daha çok sessizlik ediniyoruz hayata karşı. Savaştıkça korkmayı, yaşadıkça ölmeyi öğreniyoruz kaybede kaybede.
- Meo

İnsanlar ve heykeller genelde aynı gölgelere sahiptir, tüm insanoğlu binlerce yıldır irili ufaklı sosyal ortamlarında o yaşamın ortak değerleri tarafından yontulup biçimlendiğini fark etmeden her neslinin bağımsız ve farklı olduğunu düşünerek yaşayagelmiştir! İnsanın tüm farklılığı, aynılığından gelir; kendi türünün üretimi olmasından, heykeller gibi.
- Meo

Aşk, doğal bir yaşam karanlığında doğaüstü bir parlamaydı. Adımların ileriye isteyerek atıldığı karanlık bir yolduk seninle ben, ellerimizin kavuşmadığı gün kaybolduk, kaybettik aşkın gerçek rengini. Simsiyah bir yaşam savaşında ikimizin gözleri birbirine dokunduğunda aşktı her yer, özlemle kör geziyorduk mutluluğa karşı. İşin en kötüsü, ne sen ne ben bunu biliyorduk..
- Meo

İlham denilen o büyük kontrol kaybı, o şiirsel delilik edebiyatın temelini insanın aklına seren bir ani bahar gelişidir kelimelerin çöllerine. Trilyonlarca kum tanesinden büyük bir vaha yaratabildiğin en büyük güçtür ilham denilen. Bu nedenledir, yalnızca çölleri, dertleri, bilgisi ve yaşanmışlıkları çok büyük olanların yarattığı vahalar çok renkli ve çok büyük olabilir!
- Meo