Aforizmalar Blog (936)

Ben o adam değildim mesela, on yıl önce tüketmiştim tüm gözyaşlarımı sevgi adına.. Ben, o adam olamayacak sönük bir yanardağı. Sen o adamı arıyordun bambaşka, ben saygı duyardım senin sevebildiğin her adama anca. Ben bu adamdım aslında, ısrarkeş olmaktansa esrarengiz bir yalnızlığa esrarkeş olan bir bakıma. Ne sen o kadın ne ben bu adamken, ortada ne biz kaldık ne de bir başka tanım, sustum bir akşam üzerine adın aklımda. Evet, hüzünlü bir tebessüm, belki de birkaç anlamsız harfin yanyana gelişinden bir trajedi kurguluyordum sahnesi sen, dekoru sen, başrolde sen ve yine sen: hiç bir oyunu izlemeye gelmeyen.. 
- Meo

Alt kısımdaki sosyal paylaşım linkleri ile beğendiğiniz aforizmaları paylaşıp blogumuza destek olabilirsiniz. Sizin gibi değerli insanlar okumadıkça bu yazılar çok değersiz..

Solmaya yüz tutmuş gece yarılarında masmavi bir yıldız kadar değerlidir, sonbaharda bir göl kenarında sana mutluluğu fısıldayan mavi kuşlar. Bitmeye yüz tutmuş ömrünün ortalarında rengarenk bir gök kuşağıdır aşk, heyecanla doğan kolayca kaybolan. Mutluluk nesli tükendiğini sandığın bir mavi kuş türünün kanatlarına yeniden dokunabilmektir.
- Meo

Avcunu aç bir dua üzerine, gökyüzünü yakala! Bak bakalım gözyüzünden kimler düşüyor parça parça? Bak bakalım yetiyor mu bir gökyüzü, kendini bile bilemeyen çok bilmiş insanlara? Aynı karanlığın altında bir gram aydınlık adına, kimler kimlerin gırtlağında? Bir gece çık ve bak, sayabilecek misin yapmış olduğumuz hataları, dünya üzerinde yükselen çığlıkları ve acıyı? Bak ve gökyüzün güzelce yakala! Seni yakalamış bu saçma insanlığın karşısında..
- Meo

Bir insanın en iyi dostu kendi sözleri olduğunda, o gün başlar başkalarına yönelik nefret. En iyi dostane düşünceler, en büyük saldırgan öfkeye dönüşüp yalnızlığı haklı çıkarabilir. Kişinin en kötü aşkı kendi duygularıdır.. 
- Meo

Elimizdeki kader defterlerine binlerce yazı yazıp, kapağına Tanrı'ların isimleri yazmaktı en büyük günahımız, en büyük hazırcılığımız ve en büyük sıkıntımız.. Yaşamlarımızdaki mürekkep izleri silinmeden, başka bir taze sayfa geçince unutuyorduk yaşamın ana fikrini. Hiç başlamamış ve hiç bitmeyecek bir kitap olarak kalıyordu hep kaderlerimiz böylece; yarım.
- Meo