Aforizmalardan sıkıldığım dönemlerde roman yazımı önceki sancılardan bir kısmı olarak yazdığım denemelerden oluşan alt blogumuz. Makaleler DeviantArt görselleri ve ilgili videolar ile desteklenmektedir. İyi okumalar.
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Birçoklarımız yaşamın önemli dönemlerinin ve çalkantılı zamanlarının ardından aynı zorlukları yaşıyoruz; hafızaların anılarla boğuştuğu o stres dolu anlar.. Hafızamız ve anıların üzerine kısa bir denemeyle biraz fikir vermek istiyorum. [Denemenin devamı bağlantıdır, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Karanlığın içinde kaybolmuş her ruh, ilk duyduğu melodinin ışığına kaçar. O yüzdendir en parlak melodiler, çevrelerinde binlercesini toplar. Hiç duyulmamış tınılardır bazen insanı gerçekten insan yapar. Binlercesi gürültü gibi yayılsa da insan ovalarına, yalnızca bir tanesi insanı gerçekler anlatır veya anlar. Müzik bu.. [Denemenin devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Aşkın özgürlüğü ruhlarımızı bedenimizde örtülü tutkuların hapsinden kurtarsın istiyoruz biz. Tüm aşkların özgür sesleri, yaşamın en uzak köşelerinden bile duyulabilsin. Kimse sağır kalmasın mutluluğa diliyoruz, en çok da biz, kendimiz. Her şeyin en iyisini bulabildiğimiz anda tamamen özgürleşen bir yapıya bürüyor aşklarımız bizleri. Çok fazla özgür kalıp kaybolmak bile istiyoruz hatta. Peki neden? [Aşk konulu denememizin devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Gözlerinden sonbaharda bir karanlık orman kuytusunda bahar kokusu dökülüyor, saçlarından süzülüyor yalancı güneşlerin ardından gelen hüzün dolu dondurucu yağmurlar. Senden Mene Yar Olmaz çalıyor bulutların birbirini yediği gökkuruntusu sabahlarda, aniden uyanıyorum yaşamın gerçeklerine.. Çok da iyi biliyorum hatta. [Denemenin devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]İnsan ruhu, varlığının asla ispatlanmayışı ile insanların inanç çerçevesinde her sosyal ortamda inşasına hızla başlanan bir olgu. Küresel insan egosunun bireysel yansımaları şeklinde boş bir levha olarak dünyaya gelen tüm zihinlere büyük bir perde niyetine çekilen ruhlarımız bizi bazen renkli ışıklar altında yaşatırken, çoğu zaman karanlığa gömüyor. [Denemenin devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]İyi varsaydığımız tüm kötülüklerimize severek sarılıyoruz, bırakmıyoruz belirli hatalarımızı sırf manaları çok derin diye.. Kendimizle yüzleşmekten korktuğumuz sürece başkalarının yüzünden düşen binlerce parçadan toplama maskelerimizle hiç üzerimize alınmadığımız yaşamlarda türlü türlü hatalar yapıyoruz. Umursamadan.. [Kısa bir deneme yazısıdır, devamı makalemizde. İyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Çocuklara büyüteceğiniz cehaletin silahlarını, sahte kimliklerinizi üreten bebeklerinizi vermeyin! Rengarenk balonlar verin onlara, onlar bulur bunca rengin içinden hangisini sevebileceklerini. Onların aydınlık hayal dünyalarını kendi büyümüş senaryolarınızla kirletmeyin.. Dünyanın hali ortada, bir sonraki nesilde dünyayı tertemiz, yemyeşil ve rengarenk görmek isterseniz önce çocukları dünyayla baş başa bırakın. [Konuyla ilgili deneme makalemizde, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blogu[/caption]Zaman zaman not olmak gerek, alışılagelmiş şekilde sağa soğa eleştiri yağdırıp herkese, her şeye not vermek yerine. Bir not alınacaksa, en güzelini kendine yazabilir sadece. Ben buraya iliştireyim bir 15 kadar not. Kimin kimden ne alacağını belli olmaz, belki de sizi teğet geçmez bu listelerden biri de. İyi okumalar.
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Dünyaya güzellikler açmaya müsait, tutup sahiplenmeyin sosyalliğin ovalarına saçtığınızın merhabaları. Siz yalnızca bir diğer çiçek olabilirsiniz, her güzel hisse aşkla sarıldığınızda bahçıvan olmaya kalkışmayın.. Sizler yaratmadıklarınıza sahip çıkmaya çalıştıkça emanetlerinden olan sahipsiz ruhlarsınız, bencilliğinizi çok da abartmayın. Bırakın gitsin, içinizdeki çiğlik. O zaman büyüyeceksiniz. [Konuyla ilgili deneme bağlantıdadır, iyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Işık dolu karanlıkların yıldızlarıyız biz, ayın çocukları. Yeterince karardığında dünyanın insan pisliği coğrafyası bizler doğuyoruz her bir yandan, rengarenk evrenlere boyuyoruz kör gözleri. Dileyenler bizlere aşık oluyor, kendi sahte ışıklarından hiçbir şey göremeyenler bizleri yok sayıyor-kendilerini de nimetten. Çevresinde dönüyoruz herkesin küçük dünyasının, onları bizim yalnızca parlak yanımızı görebiliyorlar.. [Deneme yazımızın devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
