Pic.Source: "Somewhere I miss something.." by meosenturc

MeoDeneme – Bir Şeyleri Özlediğim Bir Yerdeyim

Jacob Gurevitsch – Lovers in Paris

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/nXTtA5bKHrM” frameborder=”0″ allowfullscreen ]

  Bir şeyleri yeniden bulabildiğim bir yerdeyim, uykumu henüz keşfetmiş gibi esnemelerim. Bir şeyleri ardımda bırakmış, bazı şeyleri ardında bırakmak isteyen yağmur damlalarının bozduğu bulutların ardında gizlenmiş yıldızlar gibiyim. İlk veya son kez göründüğümden ibaretim.. Bazı yaşamlara merhaba, bazılarına elveda gibiyim! 

  Hüzünlü bir sesle karışmış dalgalar gibiyim, dövdüğüm taşlara, yamaçlara ve ağaç dallarına aşık gibiyim.. Sürüklüyorum gençliğimi peşimde, kalabildiğince. Ağlıyor gibiyim, hep gülebildikçe. 

  Susmuş gibiyim aslında, bu denli çok konuştukça. Şimdi anlıyor gibiyim.. Anlatmaya çalıştıkça sustuklarımdan ibaretim, her birimiz ve biz gibi. Susabildiğimiz anların konuşmak istediğimiz anlar olduğu fark ediyorum. Bir sabah uyanıyorum, uykumu gözlerimden alıp götürmüş bir yalnızlık, biraz acele, upuzun bir yol. Ne zaman yürümeyi unuttum bilmiyorum ama koşarak uzaklaşmayı yeni öğreniyor gibiyim. Suskun damlalar dökülüyor kadehlere, ben senden başka hiçbir şiir okumuyor, hiçbir sözcüğe anlam vermiyor gibiyim. Daha yeni fark ettiğim bir koşuşturmaca içinde, daha yeni öğrendiğim bir yabancılığın ne kadar güzel olacağını anlamış gibiyim.

  Ne olursa olsun fark etmiyor işte. Bir şeyleri yaşadığımızı zannettiğimiz yerlerde, bir şeyleri anlıyor gibi görünerek, zamanı kontrol ediyormuş gibi yaparak özlediklerimizi inkara edecek kadar elimizden kaçırabildiğimiz masum yalancılar dünyasındaki en büyük yalancılar biziz.. Çok istediklerimizi çok nefret ettiklerimize dönüştürüp; çok özlediklerimizi çok suskunlukla teselli ederek yaşıyoruz en ölümcül rutinleri. O yüzden öyle bir güne uyanıyoruz ki bazen bir deniz kenarı manzarada, hiç dillendiremediğimiz o büyük özlemleri yaşadığımız yerde olduğumuzu fark ediyoruz. Özetle, bazen doğru yaşayıp yaşamadığımızı öğrenmek için yeni bir göçe gitmemiz gerekiyor. Yeni bir adamı tanımalı, yeni bir kadına sarılmalıyız doğru zamanı, doğru anlamı, o özlediğimiz yalnızlığı fark edebilmek adına.

Meo – 2016
MeoEdebiyat Denemeler Blog
Mehmet Şentürk

Benzer Yazılar

  • MeoDeneme – Aldanırım

    [caption id="attachment_1862" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – Denemeler Blogu[/caption]

    Aldanmak, en başarılı olduğumuz içtenlik. Aldatmak, en çıkarcı olduğumuz ikiyüzdenlik(?). Aldatılışlarımız bizi bir sonraki tuzaklara götüren, daha güçlü-akıllı olduğumuzu sanarken daha çok acı veren. Aldanıyoruz, sorun aslında aldatanda olmadan asla. [Aldatmak temalı deneme bağlantıdadır, Devamını Oku bağlantısına veya başlığa tıklamanız yeterlidir. İyi okumalar.]

  • MeoDeneme – Başlangıcın Sonu ve Sonun Başlangıcı

    Bu sarsıcı metin, insanın evrendeki varoluşsal döngüsünü ve yaşamın o kaçınılmaz ironisini muazzam bir felsefi derinlikle ele alıyor. Eseriniz, her sonun yeni bir başlangıcı doğurduğu bu sonsuz döngüde, kendi duygularımızın hem kurbanı hem de yaratıcısı olduğumuzu vurguluyor. Kozmik bir düzlemde görkemli sandığımız trajedilerin veya çabaların, günün sonunda ne kadar insani, hatta “basit bir gaz sancısı” ile karıştırılacak kadar sıradan ve absürt olabileceğini yüzümüze çarpıyor. Katran deryasından bembeyaz düşlerle sıyrılmaya çalışan o yorgun semazen metaforu, anlam arayışımızın hem yüceliğini hem de beyhudeliğini kusursuz bir tezatla özetliyor; insanın o bitmek bilmeyen belirlilik ve belirsizlik kavgasına tutulan eşsiz bir ayna.

  • MeoDeneme – Ufukta

    [caption id="attachment_2878" align="alignnone" width=""]Pic.Source: MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]

    Ufuk her zaman aynı uzaklıkta ve aynı pastel renklerde güzel görünebilir, yürümedikçe. Sıfırlanan zaman dönemleri insanlara geçici bir devamlılık sağlayabilir, değişmedikçe. Aynı girdap, aynı döngü ve aynı saçmalık içerisinde.. [Kısa bir deneme yazımız bağlantıdadır. Keyifli okumalar.]

  • MeoDeneme – Aşk ve Şiir Üzerine

    [caption id="attachment_1979" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – Denemeler Blogu[/caption]

    Geçtiğimiz günlerde, şiirin aşkın en yüce tanımlaması olduğuna dair, hatta yanlış hatırlamıyorsam şiirin var oluş sebebinin aşk olduğuna dair bir ipucu aldım. Bununla ne yapmam gerektiğini düşünüp, “olsa olsa kısa bir deneme yazarım bu konuda,” dedim. İyi demişim. [İlgili deneme bağlantıdadır. İyi okumalar.]

  • MeoDeneme – Hayattaki Tek Şanslarımız

    “Hayattaki Tek Şanslarımız”, insanın varoluşsal çelişkilerini, kendi hatalarına sığınarak kadere yüklediği bahaneleri ve sahte “ikinci şans” beklentilerini eleştiren güçlü bir felsefi denemedir. Metin, kaderin başımıza gelen rastgele bir şans olmadığını, tam tersine seçimlerimizle şekillendirdiğimiz bir gerçeklik olduğunu William Jennings Bryan’ın sözüyle pekiştirir. İnsanın kendi bencilliğini ve hatalarını görmezden gelip sürekli yeni şanslar beklemesini bir hastalık olarak tanımlayan yazar; inatla kendi doğrularının peşinden gitmenin ve her şeyin tek ve yegane bir şans olduğu bilinciyle ilkeli yaşamanın çok daha insani ve erdemli olduğunu savunur. Kısacası eser, sorumluluktan kaçan uyuşmuş insan bilincini silkeleyen sarsıcı bir eleştiri ve kendi kaderinin direksiyonuna geçme çağrısıdır.

Bir yanıt yazın