MeoDeneme – Kendi Hüzünlerimiz

Sosyal varlıklar olarak büyüyen söz kalabalığının içerisinde kendimize hüzünden bir köşe yapmamız gerekiyor bazen. Bazen tek başımıza, yargılanmadan, aşağılanmadan, üst perdeden göz yaşı dökebilmemiz gerek…

Kimsenin kimseyi dinlemediği bir odak noktasız dünyada, ilk odağınız kendiniz olması gerekiyor. Kimsenin kimseyi sevmediği bir ilişkiler savaşında tek çıkarınız kendi huzurunuz olmalı hatta. Aslolan asla pozitif yanları değil bu gel gitlerin. Asıl önemli olan yaşamda eksik bırakmaya çok meylettiğimiz olumsuz taraflarımız. Üzülebilmek, ağlayabilmek, hüzünlenebilmek, bir yaprağın sararıp düşmesiyle kendimizce dertlenmek en doğal ve en döngüsel yanı yaşamın! Bunu başaramamak için binlerce dürtü, yalan ve satış stratejili mutluluk hapları var. Yutun! Uyuyun. Mutsuz uyanmanız garanti.

En güzeli hüzünlü bir sabaha, kendini kabullenip doğrulmak bir uykudaki ağacın bahara aşkla küfredişi gibi.

En güzeli ağlamaklı bir gece, doğru dostları-insanları ve senin sen yapanları anmak belki de son kez. Bir başkasından binlerce adım önce…

Elbette yaşam acımasız ve insanlar en beterleri. Elbette yaşamda hüzün ve ölüm var, gerçeğin en karmaşık yansımaları: kimisi yaratıcı yakım diyor buna, kimisine göre entropi. Doğrusu var olmanın evrensel kodlarında hata verdiğimizi zannetmeden doğal üzülmek, doğal sevinmek ve en doğal haliyle yavaşça ama en önemli en anlamlı haliyle ölmek!

Gerisi tamamen bizleri yönetmek için modern çağın uydurduğu ben kalıplı satış kanallarında boğulmak…

Meo – 2026
MeoEdebiyat Denemeler  Blog
Mehmet Şentürk