Aşka inat davranıyoruz zaman zaman, kendimizi tüm sosyal yaşama kapatıyoruz, gizliyorum var olan heveslerimizi ve dürtülerimizi; en sonunda patlak veriyor yerinden hislerimizin, en nihayetinde esiri oluveriyoruz tanımlanamaz takıntıların. Her seferinde mutsuz olmayı başaracak bir kontrolsüz güç şeklinde yaşıyoruz aşklarımızı, sonra suçu insanlara ve aşka atıyoruz, ne saçma!
– Meo
Tanrı’nın laboratuvarı evren, Tanrı’nın deneyi insan, deneyin sonucu yaşam, henüz binlerce kanlı deneye rağmen tam anlamıyla başarılamayan..– Meo Okunma: 3.216Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
Nasıl ki binlercesi içinde hiç unutulmayan tek bir öpücük kalırsa geriye, bir tane manalı söz yeter bazen sayfalarca anlatılacak bir öykü yerine!‘Meo Okunma: 2.244Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
Aklında en gürültülü hali yaşamın en sessiz dakikalarına denk gelir.. Ne zaman ki insan düşünceleri yeterince ses kazanır, sağır olur akıllar dış dünyanın tüm tıkırtılarına. – Meo Okunma: 2.813Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
MeoEdebiyat – Şiir Blog[/caption]Ağır stresler altında çakıllara bölünüp eziliyorken,
Daha hafif duygularımızın patikalarını görmezden geliyoruz.
Sokaklarında volta atarken ruh bahçelerimizin,
Saydığımız yalnızlık günlerini unutuyoruz. [Şiirn devamı bağlantıda, iyi okumalar.]
Her mezarlıkta her bahar dünyanın en güzel çiçeklerine sahip ağaçlar yeşerebilir. Gönlün mezarlık olduysa, ruhunun toprağına biraz güneş (umut), biraz su (sevgi) sağlamak gerek ki yerle bir olsun geçmiş ve yeniden açsın gelecek!– Meo Instagram profilimizde soru-cevap bölümünüz bugün istekler aldık. İlginç bir konu talebine “İnsanları yaşarken gömmek, kalbin mezarlığa dönmesi..” teması istendi. Biz…
Martıların çığlıklarını bilen normal insanlardan değildin sen, fısıltılarındaki hüzündü seni kendi denizlerinde boğabilen. Bir gemiydi tüm dileklerin, kaptanı hiç bulunmayan, rotası hiç olmayan. Kendi yazdığın şarkıların nakaratıydı çocukluğun, en güzel soloları martılar atıyordu, dinlemekten aciz sağır bir yalnızlıktı buralarda yaşam. Yalnızlığın köpüklü dalgalarını kokluyordun. Her gün, her gece…– Meo Okunma: 3.630Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp…
