Dünya üzerindeki en tehlikeli şarapnel parçaları beyinden, akıldan yoksun insan düşünceleridir. Kanatır, savaştırır, öldürür, yaşamdan koparır. Kolektif sanrılarıyla birbirlerine sarılan devasa bombalara dönüşen her sosyal çöplük, önce kokuşur, sonra büyük bir enerjiyle patlayarak dünyaya zarar verir!
– Meo
Ölmeye yüz tutmuş her yaşlı hatıran aslında aklının aydınlık ormanlarında eşsiz bir hatıra için gübre olmak üzere çürüyen bir güzellikten ibarettir.– Meo Okunma: 2.462Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Yaşam koşturmayla alelacele başlayan bir geç kalmışlık, zaman ve dönemden bağımsız.. Ölüm nihai bir durak, hangi sirenin ve hangi frenin seni çağırdığını bilmeyişin o sonsuz korkusu ve ölüm kokusunun yakınsaklığı çerçevesinde! Herkes bir an ve bir ömür uzağındayken bir cehalet ve bir insan kadar uzağında olduğu bir olgu. Yaşam işte, hep ölüme doğru! – Meo…
Uğruna atılan adımları umursamadan kibirle gıcırdayan milyar yıllık Tanrı yadigarı bir merdivendi hayat, hep sonuna varmak için yorgun düşüp öldüğümüz..‘Meo Okunma: 2.109Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Şeytanın varlığına inanan insanın ruhunda şüphesiz gayet güçlü bir şeytan yaşamaktadır ve onu yansıtacağı tek ayna ise şeytan inancının ta kendisidir! ‘Meo Okunma: 2.337Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
İlham diye bir yalandan kelime türettik biz insanoğlu adına. Sanki özel bir yetenek, doğayı okuma becerisi gibi… Göremedik ilham veren bir manzara için tanrının milyonlarca sene harcaması gerektiği, insanın sevebilmeyi halen öğrenemeyip bunu satmak için çeşitli yollar aramaktan vaz geçemediğini, karanlığın içinde mum yaktım diye ışığına tapmaya kalkan ukala yanımızı halen göremedik! Göremeyeceğiz de. O…
26 yaşında, yaşamının hem sonunda hem başında, devri aleminin ortaçağında toz-çamur sokaklarda koşuşturan çocukluğuna acıyan ilk romancılar gibi alelacele yazıyormuş kaderini. Sil baştan.. Ne büyümeye hazır çocukluk ne ölmeye hazır büyüklük hissedilmiş; kayıp bir çağın isimsiz acemiliğinde vahşi savaşlarla barış arıyormuş. Henüz çok erken iken çok geç oldu zannetmenin yaşındaymış! – Meo Okunma: 7.742Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share…
