Kendi güneşini doğurabilmeli insan, medeniyetin serin alacakaranlığında. Kendine bir yaşam kurabilmeli insan, bedeninin sığabildiği kadar bir toprak parçasında; engin hayallerin huzurunda. Yoksa, geri kalanı hüzün, mutsuzluk, karamsarlık ve zaman-yitip giden. Yalnızca başarıyla bitirenler yaşam yarışını, kendi yolundan gidebilenler..– Meo
MeoEdebiyat – Şiir Blog[/caption]Yaşam,
Meçhule giden bir tren,
Tüm durakları iyi bilinen.
Yalnızca varıldığında fark edilen,
Yalnızca seninki senden geçtiğinden,
O son adım işte ruhu meşgul eden. [Yaşam ve belirsizliğe dair bir şiir çalışmam yazımızda. Başlığa tıklayarak açabilirsiniz. Keyifli okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Herkes yaşamaya çalışıyor, yaşayabilsek yeter-yeterince. Herkes zeki doğmuyor, akıllı olsak yeter-yeterince. Yaşam herkese adil değil, eşitlesek durumlarımızı yeter belki de. Anlamıyor zaten kimse kimseyi, biz anlayabilsek başkalarını o bile yeter. Yaşamıyor zaten herkes rüyalarını, kurabilsek yeter doğru ve gerçek yaşamları. Kimseye yetmiyor ki verilen, teşekkür etsek biraz bir ilahi düzene yenileri hep geliyor yeterince.. [Konuyla ilgili kısa bir deneme bağlantıdadır. İyi okumalar.]
MeoEdebiyat – Denemeler Blog[/caption]Medeniyetin asırlar önce öldüğü bu karanlık topraklarda ölü doğuyoruz hepimiz. Yaşadığımızı anlamakla değil ispatlamakla geçiyor ömrümüz. En sonunda vazgeçiyoruz ve yarım kalmış bir hayatın hüznüyle nefeslerimiz sona eriyor. Her seferinde anlamsız bir şekilde.. Bu topraklara ölü doğuyoruz, hepimize yaşamı renklendirme şansı veriliyor oysa ki. Bazılarımız devrim yapıyor bazılarımız ancak tekrar ediyoruz. [Deneme yazısının devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]
Elimizdeki kader defterlerine binlerce yazı yazıp, kapağına Tanrı’ların isimleri yazmaktı en büyük günahımız, en büyük hazırcılığımız ve en büyük sıkıntımız.. Yaşamlarımızdaki mürekkep izleri silinmeden, başka bir taze sayfa geçince unutuyorduk yaşamın ana fikrini. Hiç başlamamış ve hiç bitmeyecek bir kitap olarak kalıyordu hep kaderlerimiz böylece; yarım.– Meo
Yaşam tek seferlik bir köprünün geçişi, insanların varlığını unuttuğu bir zaman yolculuğunda! Yaşamın ortasında durup yalnızca geri ve ileri bakabildiğimiz bir düzleme hapsolmak nefes almak, ağır ağır ölüyoruz en güzelinde de en kötüsünde de.. – Meo
Evrenin enginliğinde gizli kalmış bir sırdı çözemediğimiz, adına yaşam deniliyordu ve herkese bir kez-kısıtlı bir süreliğine bahşediliyordu. Hiçbirimiz onu çözebilecek kadar dolu ve uzun yaşayamadan öleceklerden olduk.. Şimdiye kadar!-Meo
MeoEdebiyat – Şiirler Blogu[/caption]Yaşam evrenin büyük anaforuna kapılmış,
Aynı döngüde boğulan bir karadelik gibi.
Ne zaman doğsak,
Birini öldürmek zorundayız. [Şiirin devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]
Yaşamı tek bir kökene bağlama takıntısında paramparça olup saçılmış bir evrendeki rastgele varlığını bir yaşam ağacına benzetme ukalalığı tüm evrende yalnızca insana özel bir takıntı olsa gerek.. İnsanoğlu evrenin ağacının ne kadar uçsuz bucaksız bir ağaç oluşuna bakamayacak kadar küçük bir yaprak gibi savrulurken güneşine sarılmış, hala ağacı kesme planları yapacak kadar cahildir!– Meo
Yaşama inandırmış yaşlı bir ağaç gözlerimiz, inandıramıyoruz binlerce ceset içinde kendilerini ölüme! Yaşamaya inanmış birer kuru dal gibi umutlarımız, biz hep kuruduğumuzda yeniden doğmak için toprağa düşüyoruz.. Bu lanet insanlık çölünün ortasında, cennet arıyoruz.– Meo
