MeoŞiir – Düşüncesizce
MeoEdebiyat – Şiir Blog[/caption]Düşüncelerin ortasında,
Yarı karanlıkta,
Nefes alıyordu bilinçsizce zaman,
Çaresiz bir yalnızlıkta. [Şiirin devamı bağlantıdadır, başlığa veya resme tıklayıp okuyabilirsiniz.]

MeoEdebiyat – Şiir Blog[/caption]Düşüncelerin ortasında,
Yarı karanlıkta,
Nefes alıyordu bilinçsizce zaman,
Çaresiz bir yalnızlıkta. [Şiirin devamı bağlantıdadır, başlığa veya resme tıklayıp okuyabilirsiniz.]

Karanlık masallarla ve inançlarla dolu kışlarla ezilmiş akıllara bahar gibi çöküyordu felsefe, düşünmenin değil düşünebilmenin renkleriydi insan çöllerinde açan, zaman zaman.. Filozoflar birçok yaşamı kurtarıyordu, kendilerini öldürmeyi göze alarak! Yalnızca kendini kurtarıp milyonları öldürmekten sakınmayanlara inat.. Sonraları çekip gittiler, tüm düşünebilenler; bizler yalancılara kaldık, yalanlarla yaşadık, düşlerden kurulma bir cehennemde, göz göre göre.– Meo

İnsan yaşamındaki en büyük katliam başkalarından çalınan zamandır: en büyük günah, en düşüncesiz eylem, en gereksiz hareket, en saçma bencilleşme..– Meo

Zifiri karanlıkta yolunu bulabildiğin her yer evindir, bedbaht yaşamda her şekilde mutlu olabildiğin her kişi ise sevgilin.. Nefes almayı unuttuğun her zaman yaşam, nefese son kez ihtiyaç duyduğun an ölüm ve gerçeklikten her seferinde şüphe ettiğin her düşünce deliliktir. Evin karanlığın, aşkın emin oluşun ve yaşamın doğru zamanındır!– Meo

Geçmişin buğulu hatıralarından geleceğin sislerine doğru korkusuzca atlayabilemekti yaşamak denilen. Hiç düşünmesek de hep planlasak da atıyorduk adımlarımızı nefes nefese, her nefeste..– Meo

Düşsen bile gelişinin sertliği yetsin, kırılsa bile kanatların bırak ruhundan güller saçılsın doğaya, karışsan bile insan karanlığı toprağa, aç yeniden ölüme inat! O gün dünyadaki yerini garantileyebilirsin, varlığınla değil yokluğunla..– Meo

Midende uçuşan tüm o kurgusal kelebekler, bir gün aniden topluca ölecekler! Bitince aşk denilen hevese verilmiş tüm ulvi görevler.. Tüm rüyaların grileşecek ve yoluna serilen umutların hepsi birden çürüyecekler! O gün de gülümseyecek güneş doğarken, o gün de kutlayacak yaşamı doğandaki vahşiler. Ölümle mutlu olabilecek kadar yaşamda ölmen gerekecek, şahit olmak zorundasın hayatta kalmanın ruhlar…

Yaşamın ilk nefesi her basit boşlukta insan çöplüğünde alınır ve toprak yaşamı kutsamak için doğaya salınır güzellikler! Buna hiçbirimiz engel olamayız..– Meo

Yaşamlarının büyük kısmını gelecek nesillere miras olarak nesillerin kendilerini bırakmak uğruna bencilce yaşayan insanoğlu, kalan kısıtlı ve aydınlanmış zamanında miras olarak hiçbir şey bırakamayışının acı gerçeğiyle yüzleşir.. Dünyaya bırakabileceğimiz tek miras toprağa düşen bedenimizden savrulan ve bizden sonraki yansımalarımızla dünyayı kasıp kavurmaya devam edecek olan negatif enerjimizdir.– Meo

MeoEdebiyat – Aforizmalar Blogu[/caption]Yaşam denilen genellik yalnızca bir nesef,
İlk ve sonunun değeri bilinen,
Kalan sayısız örneği fark edilmeden geçilen! [Şiirin devamı bağlantıda, iyi okumalar.]