İfade özgürlüğü yalnızca insanların akıllarını ve ağızlarını bantlayan türlü türlü kandırmaca dolu inançtan-sanrıdan arınmak ve sorgulamaya başlamakla başlayan bir özgür düşünce şeklidir. İfade edemeyenin özgürlüğe ihtiyacı olmadığı açık ve nettir! Buna da ifade hapsi denir.– Meo
Müzik karanlık beyinlere açılan bir ışıktır, bazen kör edici, bazen yol gösterici bazen de yolun ta kendisi!– Meo
Şehirler güzel görünecek, geceler parlayacak dostluklarla, bir araya gelinecek gece yarılarında, ışıklar bizi güzel gösterecek kararan yüzlerimize rağmen gündüz aydınlığında! Karanlıktan korktuğumuzu belli etmeyecekler, keskin kenarlarını bileyecek gülümsemelerin en yumuşak sarısıyla sokak lambaları..– Meo
Kaos ve gerçek insan aklının alamadığı en tehlikeli ikili. Karmaşık evrenin düzenini anlamadığımız sürece atmosfere hasip, karmaşık beynimizin düzensizliğine alışmadığımız sürece kendimizi bastıran inançlarımızın kölesi olmaktan ileri gidemeyeceğimiz. Kaos gerçektir, gerçekler düzensiz ve her düzensizliğin sistematik bir karmaşası vardır. – Meo
Güvercinleri kafeslerden salıyorlardı bizlere, sembol niyetine-barış güvercinlerini kafeslere kapatan koca koca adamlar. Kırık kanatları sevdalarımızın, vatanlarımız parsel hesabı, devletlerimiz gelir gider hesabı, adımlarımız özgür değil, geleceğimiz ipotek! Barışın kanla yazılmış gurur tablolarıyız bizim başlatmadığımız ve bizi bitirmeye ant içmiş savaşlarda. Barış güvercininin kanatları kalmış bir tek geriye, kim taksa birkaç afili söz kendimi melek zannetmekte,…
Dünyanın en güzel hayallerinin kurduğu tatlı bir tuzaktı içimizdeki yalancılığın ve bencilliğin kanlı dişleri, ne zaman kollarına atladıysak aşkın yutuldu hislerimizin tüm tazeliği.. Bizler insan olmak için çabalamak zorunda kalan vahşilerdik, tek bildiğimiz insan eti yemekti ne zaman dişimize göre bir sevda görsek!– Meo
Bulutların üzerinde yürümeyi çok sevdiğimiz için dökülüyoruz gözyaşlarıyla kurak topraklara. Alelacele tutunduğumuz hayallerimiz, ağır ağır gerçeklerle kırılıyor, kırılıyoruz..– Meo
Özgürce pedal çevirdiğimiz yollarımız vardı, yorulmayan çocukluğumuz.. Bisikletlerimiz bu kadar hayalet değildi eskilerde, çocukluğumuz bu kadar uzak kalmayacak sandık her gençlik hevesinde. Biraz kan döktüler parklara, biraz patlayıcı tedirginlikler.. Hiçbirimiz yaşamıyoruz şimdilerde, dönmüyor insan sevgisinin çarkları bu betonarme cennetlerde. Arabalar çarpıyor tüm hayallerimize, dileklerimizin kolları kırık yatıyoruz pişmanlık hastanelerinde. Durum bu.– Meo
Kalıntılarında gömülü bir hazinedir geçmişin, geleceğe gittikçe daha çok değerlenen, daha çok kaybolup giden ve gerçeklerle daha çok gizlenen.– Meo
Küçücük bir umut kadar gözlerini kısmış olabilirsin hayata, engin denizlerin kıyısında gizlenmiş o renkleri görebilecek kadar kanatların özgür olsun yeter.. – Meo
