Ariel’in Ritüeli – Hiç Bitmeyecek Şiir

HİÇ BİTMEYECEK ŞİİR
ah mümkün olsa,
ömrünün tüm beyazlarını başından alıp,
tek tek kendime işlesem,
derdini alıp dolaptan bir kadeh ben doldursam,
sen ilk günkü gibi,
tertemiz uyurken,
ben yorulsam, 

ben çalışsam,

benim alnımdan aksa kederin,

dünyaya olan öfken benden çıksa,

acını alıp da kalbine bir çocuk koysam,

otursan,

sana bahar kokulu sofralar kursam,

lekesiz,

ütülü keten örtüler üstünde,

sevdalar sunsam.

sonra sen yorulmasan,

kül tablasına eğilip de ben silksem sigaranı,

ben giyinsem,

ben soyunsam,

durduğun yerde dururken öylece,

kıpırtısız,

eğilip de ben öpsem gözlerinden seni,

unutmaya başladıklarından,

ben hatırlasam seni,

kapılarını ben kapatsam,

sevdiğin çiçekleri ben sulasam balkon sehpasında,

ben yitirsem yaşamı senin adına,

şehirlerin kasvetli havasına ben küfretsem,

cennetin çiçekleri büyürken o güzel ağzında,

öyle kıpırtısız baksan,

kapı arasından.

sen sussan,

ben anlasam suskunluğunu,

dünya için ben savaşsam,

benim belim bükülse,

dirseğim kanasa, 

sabahları bırakıp giderken seni öylece,

açılan örtüden uzanıp ben öpsem seni,

gece yarıları işten dönerken,

karanlık parklardan gelen ben olsam,

sen öylece uzanırken odanın karanlığında,

adınla seslenip sarılsam sana,

ben sevsem,

sevişsem çocuk ruhunla.

tüm o taşıtlara ben binsem,

benim ayaklarım kopsa,

kesilen parmak benim olsa,

akan kan, çağlayan nefret!

geceyi de günü de ben getirsem sana,

pencereni ben açsam,

sineğini ben kovsam,

sen hep aşkın yaşında kalsan,

sevdiğim kadar beyazla,

bildiğin, tanıdığın kadarla,

artmasan, eksilmesen.

sen dursan,

küçük şehirlerin oksijeni beni yaksa,

ben gitsem, ben kalsam,

bayram sabahları ben gitsem ananın ellerine,

biriken faturaları ödeyip de ben usansam hayattan,

tüm özel günlerin sürprizlerinde, ben yaksam mumları,

şarkıları konuşsam,

sevdiğin meyveleri arasam pazar tezgahlarında,

ben yaşlansam,

ben susasam geceleri,

ellerini sevdayla ovsam,

doğduğun yıla şiirler yazsam,

kimse tanımasa seni,

dünya unutsa,

bir ben bilsem adını,

yazarak hatırlasam seni,

düşerken ellerin, ben tutunsam parmaklarından,

bir olup dünyaya seslensek seninle,

yeniden doğup, yeniden bağışlasak 

her hücrene bin duayla sarılsam,

sen öyle dururken,

bir kez daha inansak,

umut olsak,

su gibi aksak soluk soluğa yarım aydan,

yaşamla ölümün korkusu olsak,

senle ben,

sen öylece

öyle güzel dururken.

 

 

  Sayın Selenay Koçer’e ilgisi ve ziyareti için teşekkürü bir borç bilirim. Ariel’in Ritüeli isimli blogunda kendisine dair çok sayıda güzel eserini takip edebilirsiniz.

 

Not: Değerli kardeşim bu paylaşımdan sonra bir şiir yarışmasına katılarak birincilik alarak ilk kitabını yayınlamayı başarmıştır. Kendisine yazarlık kariyerince daha nice güzel başarılar diliyoruz. En ufak da bir katkımız olduysa bilinirliğine ne mutlu bize.