MeoŞiir – Bir Kelime Uyku

Bu eser, modern insanın toplumsal aidiyet uğruna kendi özbenliğini nasıl yitirdiğini ve etiketlerin ardına sığınarak nasıl sahteleştiğini derin bir eleştiriyle ele alıyor. Bireyin kendi zayıflıklarını kalabalıkların gürültüsünde gizlemesi, “garip bir mahşer” ve “derin bir kuraklık” metaforlarıyla işleniyor. İnsanın kendi gerçeğiyle yüzleşmekten korkup aynalardan kaçması, toplumun sunduğu yapay kimlikleri güneşe karşı sürülen bir krem gibi kuşanarak varoluşsal bir kaçışa dönüştürmesi çarpıcı bir dille anlatılmış. Nihayetinde şiir, medeniyet olarak adlandırdığımız yapının aslında “kalabalık ama sessiz” ruhlardan oluşan, sürekli kabuk değiştiren devasa bir yanılsama olduğunu felsefi bir derinlikle gözler önüne seriyor.