MeoŞiir – At Arabası

Tozlu toprak köy yollarında,
Beklerdik akşamüzerleri,
Geçsin diye at arabalı bir emmi.

Önce atlar öldü,
Sonra yollar,
Çocuklukmuş meğer tüm düşler,
Güzel hislerimiz gerçekle söndü..

Hasat sıcağında,
Yalın ayak koşardık tozlu yollarda.
Dikenler soldu,
Yollarda çakıl taşları,
Artık ayakkabılar da güzel,
Batmıyor ki artık hiçbir doğa çocuğun ayağına.

Son at arabasıyla öldük biz,
Kaldık dekoratif boyalı görüntülerin ardında.
Son arabacıyla gittik biz,
Dönmedik bizi zora tuttukları yaşamlardan.
Dönsek de bulamadık keza..

Meo – 2016
MeoEdebiyat Şiir Blog
‘Mehmet Şentürk