Karaağaçlar Altında..
Öncekilerinden farklıydı, dualarla büyüdüm ben. Bu kez ölmesin diye her üç senede bir yaşadığıma şükür edildi, kurban kesildi benim. Ki ölmedim de ben. Binlerce yıllık bir kan akıtma, şükran sunma, dua, nazar derken büyüdüm ve karaağaçların altına sadece dua etmeye geldim ben.
Hatta hiç özlemediğim üç tane abim var benim. Daha doğrusu hiç özleyecek kadar göremediğim. O nedenle ne zaman kocaman bir karaağaç, kibrit ağacı, çınar görsem her çok depreşirdi derin hislerim.. Çünkü benim bildiğim, bir köyün kıyısında bir mezarlığın ortasındaki en büyük karaağacın her dalında yaşıyor benim abilerim. Benim de yapacağım gibi. Bizim de hepimizin birer birer yapacağı gibi.
MeoEdebiyat – Fotoğraf Blogu[/caption]
MeoEdebiyat – Foto Blog[/caption]
MeoEdebiyat – Fotoğraf Blogu[/caption]
MeoEdebiyat – FotoBlog[/caption]
