Denemeler Blog

Karmakarışık bir toplum yapısının içerisinde basitlik dahilinde hayatta kalmak istiyoruz, kah sosyal tembelliğimizden kah bencilliğimizden.. Yüzlerimize insanların kötülüğünden, yanlış fikirlerinden ve gereksiz otoritesinden koruyacak maskeler takıyoruz; sonra o maskeleri tenimiz halinde katılaştırıyoruz. Her yeni maskede sertleşen bu vücut duvarımızı bazen paramparça ediyoruz anında. Sonuç, yeni bir insan. [Denemenin devamı bağlantıdadır. Keyifli okumalar.]

Önce hayaller ölür, en canlı gerçeklerin silahından çıkan sözlerle. Sonra derin bir sessizlik çöker aşkın savaş alanına, en son insanlar ölür, en son! İnsanlar yaşamayı öğrendiği kadar sevmediği öğrenmediği için çıkar tüm savaşlar, yaşlı ve korkak yüreklerin öfkesinde genç ve cesur sözler ölür. Hayaller gururludur, insan umutludur ama hayaller beklemez kimseyi asar kendini bir dilek ağacına, inadına.. [Konuyla ilgili denemem aşağıdadır, iyi okumalar.]