Biz hayallerimi hep birer kişilik kurduk, hep birer kişiyi düşledik. Birer kişilik heveslerle, birilerine aşık olageldik. Bir tek mutluluğu düşlerken, onun bir kişiye emanet edilmeyeceğini öğrenip mutsuzluğun en umutsuz yanlarını keşfettik yeni bir evrende dolaşır gibi; havasız, karanlık ve bizim. Yalnızdık ne yapsak, en sonunda yalnız değilmişiz gibi davranmayı öğrendik..
– Meo
Sana durup durup ‘Korma!’ diyenler var ya veya varsa, işte en çok onlardan kork. Sana durup ‘…seviyorum’ diyenler var ya veya varsa, işte en az onlar sevmektedir bu sıklıkta hatırlatacak kadar unutkan değilsen. Sana, bana gelmez böyle şeyler, insanız biz. Aldatmak, avutmak, kendine yormak tek becerimiz. Sen yine de korkma, nasılsa en korkunç duygular dans…
– İnandıklarının arkasına sığınacak kadar korkak olacağına bilmediklerinin peşinde koşacak kadar cahil ol!,– Bilmediklerini savunacak kadar kör olacağına, bildiklerini aydınlatacak kadar zeki ol!– Görmediklerini yaşayacak kadar toprak altında kalacağına, görünen doğayı güzelleştirecek kadar çiçek ol!– Kendini merkeze koyacak kadar sabit kalacağına, doğrunun çevresinde dönecek kadar kelebek ol!– Boş masalları gerçek yapmak uğruna inatla katliam yapacağına,…
Bazı sohbetlerim var bir merhaba kadar uzun, bazen gece yarısı ve sabah güneşi arasındaki sözlerin tamamı özet geçilmiş iyi niyetler. – Meo Okunma: 3.111Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
Yaşamın ve adaletin yalnızca cesaretle savunulabileceğini bilmeyen korkaklar, gök yüzüne ellerini açıp adalet ararlar. En nihayetinde de bulamadıklarından yakınırlar. Cesur olun, adalet temenniniz değil, teşekkürünüz olsun! – Meo (Mehmet Şentürk) Okunma: 5.446Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
Son bir sigara gibiydi yaşamlarımız, ölmek için içimiz giderken, yaşamsız kalmanın korkusuyla bağımlığımızla barışık ölüyorduk gizliden gizliye. ‘Meo Okunma: 2.301Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Reddit
Yazar bu eserinde, insanın kendi içine yönelttiği, dış dünyaya kapalı ve bastırılmış düşüncelerini “suskun geceyi titreten bir öncü depreme” benzetiyor[cite: 4]. Bu içsel yolculukta; gizli buzlanmalar, hayalet kanserler ve görünmez düşmanlar gibi tehlikeli ve tekinsiz metaforlarla ruhun karanlık, sarsıntılı dehlizlerine iniliyor[cite: 4]. Dillendirilemeyenlerden kurulan “gizli bir tarikat” ve pagan deliliklere kurban edilen gençlik vurgusu, insanın içindeki o saklı, bastırılmış ve acı veren düş dünyasının felsefi bir portresidir[cite: 4]. Bilinçaltının bu derin, fırtınalı ve sarsıcı katmanları, “taze alacalı kanlar” gibi ruhun dehlizlerinden sızan canlı ve bir o kadar da hüzünlü hatıralarla/düşlerle canlanıyor[cite: 4].
