2009 yılından bu yana yazmaya devam ettiğim, kısa-uzun özlü sözlerden oluşan blog bölümümüzdür. Aforizmalar, Deviantart kaynaklı görsellerle desteklenmektedir. İyi okumalar.
Aşk bu; dünyanın her köşesine düşebilen cennetten rasgele dökülen polenler misali. Bazen aynı türde iki çiçek birbirinden kıtalarla ayrılabilir, bu yayılmayacakları, kavuşmayacakları anlamına asla gelmedi, gelmeyecek! İki gönül arasındaki en uzak mesafe insan aklının geleceğine dair kurduğu bu düşünceler evrenindeki dünyalarının birbirine olan uzaklığı veya yakınlığı kadardır. Ölçüsü umut, ölçeri inanç, hilesi aşk, gerçeği sabır,…
Belkilere sarılamazsın, olasıklar soğuk. Umutlarla ısınamazsın, hayallerin camları epey kırık. Geleceğe yatıramazsın geçmişini, bugün bu kadar çaresizken. Bir olasılığın olmayacağını olabileceğinden daha çok seversin, budur her aşkın bitişinin başlangıcı.. Hiç değişmedi, değişmez. Dünya üzerinde biteceğini bilindiği halde sevilen tek şey yaşamdır, gerisi yanılsama, yansıyoruz her gün olmayacaklara.– Meo
Kıyıya yorgun bir balık vurduğunda su atılır saatlerce üstüne, ölmesin belki kurtarılır diye.. Peki kim getirecek göçmen bir çocuğun suda bıraktığı hayallerini, yaşamını ve son nefesini de örtecek üzerine? Elbette ki hiç kimse. Çünkü bunun hassasiyetine sahip olmayan insanların yarattığı cehennemdi o çocuğun kaçtığı, çünkü ‘göçmenler ülkemizi bastı, artık her yerdeler’ sohbetleriyle keyifle evlerinde oturan…
Her biri ilgiyle büyüyen, öğrenen, mutlu olan, gelişen, güzelleşen bir tür olarak kendimizi büyük beyinlerimizle ilgili budalası olarak adlandırmaktır bizim en büyük ilgi budalalığımız! İlgisiz kalışımızdır, en büyük aşklarımızdaki ilgiyle çığırımızından çıkışlarımız.. İlgisizliktir, bizi ilgi isteyen mutsuz insanlara bu denli dışlar bakışımız. Bizler ilgiye aç insanları sevip yatıştırmak yerine, kışkırtıp büyük yalnızlıklarda kendimizle bile ilgilenmeyi…
Yıldızları avlamak için önce bulutları geçmelisin. Mutluluğu avlamak için gözlerindeki buğuları silmelisin.. Beni yakalamak için kendi huzursuzluk atmosferini dünyandan silmelisin! – Meo
Yıkılmaya çok açık bir imparatorluk insanlık denilen, yeniden yapıyor ve yeniden yıkıyor inatla aynı değerli bu insan denen! Her geçen nesle öğretilemeyen bir gram iyilik ve insanlık adına ölüyor her ölen, ne ardında bir ders kalıyor ne de bundan biraz insaf öğrenen. Cennet’in kapısında bekliyor Tanrı şimdiden, bizi içeri almamak için bir kez aynı hatadan…
Yalnızca umudun olduğu yerde umutsuzluk olur; yalnızca sevginin olduğu yerde özlem.. Yalnızca senin olduğunu varsaydığım bir evrende sensizlik vardır! Ben ne umutsuz kalmalıymışım ne de sensiz. Hepsini ben kurgulamışım, hepsi bana ait kırıklarmış, sadece benim kendimi kanatabildiğim. Birileri gelip, ecel terleri siliyormuş sadece senelerdir, mutluluk adı altında. Hep ölüşümde anlıyorum, her yalnız kalışımda, kolayca.– Meo
En güzel tuzak bize en kusursuz gelen, doğa kusursuzluğun ölümle sonuçlandığı acımasız bir sistem ve bizler bu güzelliklerinin ortasında sadece yem!– Meo
Adımların iz bırakmazken, sözlerin hala yankılanıyorken özlem vadilerinde, saçların hala aynı tutku değirmenleri rüzgar ise boşuna gitme.. Sadece yavaş yavaş siliniyorsun. Bu durağan bir ölüm hali; gidip güzel bir hayat yaşamak yerine, bizi belli belirsiz silme böyle.– Meo
Benim aklımda bir yılan, adı aşk. Senin dilinde bir yalan, hep aynısından. Benim aklımda zehir, adı sevgi. Senin dilinden öteye, ya geçti ya geçmedi. Bizim gözlerimizde kilitli tüm sözler, saçlarında gömdüm gözyaşlarımı-onlar bari dökülmesinler-, şimdilerde anlamsız bir hüzün kaplamış gökyüzünü, ben hep sana sadık bir köpek misali ölmeyi bekliyorum gelmeyişinle.. Hepsi yalan! Sadece ölüm kalıyor…
