MeoAfo – Yalnızlığın Döngüsü

İnsan micazı değişmeyen bir renkler girdabıdır; kendi yalnızlığa kendini iterek aynı vahşi evrenlerimizi şekillendirir. Büyülü aşklarımızın, renkli yalnızlıklarımızın bu kadar canlı kalmasının sebebi bu döngüdür..
– Meo


İnsan micazı değişmeyen bir renkler girdabıdır; kendi yalnızlığa kendini iterek aynı vahşi evrenlerimizi şekillendirir. Büyülü aşklarımızın, renkli yalnızlıklarımızın bu kadar canlı kalmasının sebebi bu döngüdür..
– Meo

Aydınlığa doğru da gitsen, geçmen gereken o yer-gölgeler krallığı. Karanlıktan da gelsen, bir gram loş ışık, bir saniyelik belirsizlik ruhu titreten. Bu krallıkta ne kadar çok kesinlik istersen o kadar muallakta kalırsın.– Meo Okunma: 3.092Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram

Kış aniden gelir o kuru topraklara, yığınlara dökülmüş taşlara; bahar koşarak gelir uçsuz bucaksız ovalara, karman çorman dallara ve evlere umut gibi gizlenmiş saksılara; yaz ısınarak gelir güneşin peşinden, betonların asfalt kokulu kalabalığına, denizin kıyısında yeşeren sabah serinliğine ve sahillere doluşur ışınlar; oysa sonbahar, bilerek gelir, yavaş yavaş, huzurlu bir yaşlanma gibidir, renklerini giyinir parça…

Huzur dolu bir orman ruhumuz, bazen aşk adına türlü türlü yıkımların bizi paramparça etmesine izin veriyoruz. Minicik bir huzur dolu ev için tüm doğrularımızı kesip biçiyorlar, kuraklaşıyoruz bazı rüyalarımız için hırslı sevdalar sebebiyle! Kuraklığımızın tek sebebi bu..– Meo Okunma: 1.879Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share…

Fiziksel varlığının yanında metafizik yürekleriyle donatılmış dostlarımız var bizim, yanımızdayken değil hayatımızdayken çok daha mutlu olduğumuz. Varlığını bildiğimizin yettiği dostlarımız var bizim, en yakın ailemiz, en içten dertleşmelerimiz ve en taze gülücüklerimizi varlıklarına emanet edebildiğimiz.. Biz o dostların ruhlarında esiyoruz yayılıyoruz karanlık dünyaya, aydınlık saçan çiçekler gibi. Fethediyor dostluklar kötülükleri güçlü bir komutan Mete gibi,…

Bazen karanlık bir mevsim olur en güzel bahar, ne kadar çiçek açsa o kadar solasın gelir. Bazen en serin sabahlarda güneşi ararsın da, bazen tenine güneş değmesin diye kaçasın gelir. Bazen bahar ilk olsa da son gibidir!‘Meo Okunma: 3.263Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on…

Normalde yabancı, soğuk, buzlu, kırgın bir insan yüzünde minik çukurlara gömülü hislerde gizli en güzel ilkbahar, ne zaman güneş sıcağı dolu bakışlar değse tenlere her yerde yaşamın renkleri! Gözlerde göl kenarı huzuru, saçlarında dalgalanan papatya denizleri, yanaklarda sıcacık kumlar ve her türden bahçeler oluyor keşfedilen yeni ayrıntılar.. Çiçek açıyoruz sanıyoruz bizler aşık olunca, çiçek açtırdığımızdan habersiz çöllerde. İnanıyoruz başka yansımalardaki bakış açılarımıza, güneşe kanmış topraklara benzer bir ilahi komedya. Devam edecek her yeni sonbahara.. Sonrası aynı elveda.
– Meo