MeoAfo – Köprü
Bazen yaşam bittiğinde güzelliklere varan bir köprüden geçeceğini sanmaktansa, geçiyor oluğun köprünün adını koymaktı yaşam.
‘Meo

Bazen yaşam bittiğinde güzelliklere varan bir köprüden geçeceğini sanmaktansa, geçiyor oluğun köprünün adını koymaktı yaşam.
‘Meo

Yüzünün güzelliğinin kıyısından sızıyor kış uykusundan uyanan yılanların, ne zaman insanlar bahar olup gelse hayatına.. Gülümseyişlerinin ardında saklanıyordu ruhunun derin ve karanlık anlamları. O yüzden, batıyor her savrulmuş sosyal gemi ne zaman çarpsa kıyılarına!– Meo Okunma: 2.537Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share…

Güncel Gürsel Artıktay – Kanar [iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/RQ0S9Xwva9I” title=”YouTube video player” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen ] Kanar durur elbette, devinim. Kanamazsa durur aslında, ölüm! Yaşamak mesela bir nehrin kolu olmak, milyarlarca koldan oluşan devasa bir insanlık akışında sınırlı bir kaynak olmanın önemini kavrayamamış ve küçüklüğünü büyüklükle sevinçlere dönüştürmek yerine evrenin…

Özgürlüğün her zaman bir rengi olur; aşık olduğunun gözlerindeki mavi, sevdiğinin mektuplarındaki gri, güneşin batışında gizli bir kahverengi, bazen de son nefesindeki huzurlu karışık beyaz bir netlik hali! Özgürlük birçok kez renksiz gibi gelse de rengarenktir, özgür olduğunu hissedebilip ayrıca renkleri seçebilene..– Meo Okunma: 2.766Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook…

Hiç enerjiniz olmadığı bir zamanda, bazen uykunuzun sizden ağır bastığı durumlarda, bazen yabancı bir sohbetin ortasında laf lafı neden bu kadar çok açar biliyor musunuz? Çünkü çok fazla kapalı kaldığından düşünceleriniz, aklınızın mahzenlerinde; çünkü çok fazla sessiz kaldığınızdan çığlık atmanız gerektiği yerde; çok yoğun bir hissin orta göbeğinde çevrenizdeki o fırtınanın içinde, kocaman bir kutsal…

Birini bana bağlayan o büyük yalan, aramızda pamuk ipliği bir sır gibi kanla uzanan. Hangi güzel hayalettin sen, en güzel ömrümün ortasına korku salan? Hangi hatanın kefaleti olacak yalnızlığım ve yarım bile kalamayacak kadar kirlettiğin duygular? Saflık, temizlik güzel de, hangi karanlık gizleyebilecek simsiyah bencilliğini? Hangi şerefsiz dürtündü benim çocukluğumu emanet ettiğim varlığına feda? Hepsi…

MeoEdebiyat – Şiirler Blogu[/caption]Gürültülü bir depremdir aşk,
İki gözün damarlarındaki fay hatlarında tetiklenen.
Karanlık bir gece yalnızlık,
İki aklın karmaşasında kayıp kalır düşünceler. [Şiirin devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]