İnsanın geçmişindeki her gün bir aynadır ve yaş geçtikte insan ruhunun duvarlarına döşenir. O nedenledir ki insan geçmişine ne kadar bakarsa ve insan geçmişi ne kadar kalabalık hale gelirse o kadar delirir kendi egosunda..
‘Meo
Sisin içindeki silik ruhlar gibiler, bizi oluştuğunu düşündüğümüz yıkık temeller, tanıdıklarımız var kendi öfke ve zaman dalgalarımızla döverek yıldan yıla silip attığımız.– Meo Okunma: 2.774Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Orası yok, o insan da yok, o göller donmadı mesela hiç.. Hepsi senin kurmaya çalıştığın bir dünya, kurguladığın insan ve dondurduğun hislerin. Gerçeklerle hayallerin arasındaki kurgusal çizgiyi çizemiyorsan, kaderini beyaz tuval üzerinde yalnızca beyaz hayallerle yazar ve kimse okuyamıyor diye hayata küsersin.– Meo Okunma: 2.651Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on…
İnsan ruhu-diğer bir ifadeyle psikolojisi-çoğu zaman aklının ortasındaki duygusal, fikirsel boşluklarla yönetilir; ne zaman ki insan ruhu acıkmaya başlar, tüm şehvet dolu aç saldırılar o an başlar. Doyduğunu hissetmenin verdiği anlık yenilgilerin ardından, binlerce yıllık yalnızlığına inat insanoğlu hüzün kusar.. Bu bir kısır döngüdür, mutlu başlayan her duygusal ziyafet mide bulantısıyla son bulur.– Meo Okunma:…
Kimselere kanmayacak kadar kibirli olmakla, kendine bu denli kanacak kadar sinirli olmak aynı salaklığın ürünüdür.‘Meo Okunma: 2.715Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Yaşam yürümeyi öğrenmekten ibaret, yürümeye başladıktan sonra yorulup ayakların tutmayasıya kadar amansız bir adım atma yarışında savrulmak her önüne gelen çizgide. Herhangi bir yöne..– Meo Okunma: 2.232Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Anlamlı, anlamsız, sade ve karmaşık tüm seslerimizdi düşüncelerimizin kulaklardaki yansımaları. Bazen fısıltı tadında bir rüzgar öpücüğü, bazen yıkıcı bir çığlık gücünde.. Söylediklerimizden çok söyleyemediklerimizi seslendiriyorduk gizliden gizleye, her cümlenin içinde, yalnızca duyabilenlere. Rengarenk sözcüklere, karanlık bir dünya gömüyor; karanlık bir dünyaya, yaşama tutanacak kadar umut ıslığı bırakıyorduk seslerimizle. Hiç susmadık belki de, keşke dinleyebilseydik herkesi…
