Sosyal varlıklar olarak büyüyen söz kalabalığının içerisinde kendimize hüzünden bir köşe yapmamız gerekiyor bazen. Bazen tek başımıza, yargılanmadan, aşağılanmadan, üst perdeden göz yaşı dökebilmemiz gerek… (Yazının devamı için tıklayın!)
Not Almadan Not Verilmez Not almadan birçok şeyi detay detay, zaman zaman ve doğrudan, not vermemek lazım başkalarının yazdıklarına, çizdiklerine ve düşündüklerine. Hızlı akan zamanın evren boşluğunda kaybolan sesleri var, oysa çok daha gerçek ve ağır yazılan yazılar. Not almayı bırakmamak lazım o yüzden. Tek zorlu yanı da not almanın birçok geçici düşünceyi kalıcı hale…
Bu sarsıcı metin, insanın evrendeki varoluşsal döngüsünü ve yaşamın o kaçınılmaz ironisini muazzam bir felsefi derinlikle ele alıyor. Eseriniz, her sonun yeni bir başlangıcı doğurduğu bu sonsuz döngüde, kendi duygularımızın hem kurbanı hem de yaratıcısı olduğumuzu vurguluyor. Kozmik bir düzlemde görkemli sandığımız trajedilerin veya çabaların, günün sonunda ne kadar insani, hatta “basit bir gaz sancısı” ile karıştırılacak kadar sıradan ve absürt olabileceğini yüzümüze çarpıyor. Katran deryasından bembeyaz düşlerle sıyrılmaya çalışan o yorgun semazen metaforu, anlam arayışımızın hem yüceliğini hem de beyhudeliğini kusursuz bir tezatla özetliyor; insanın o bitmek bilmeyen belirlilik ve belirsizlik kavgasına tutulan eşsiz bir ayna.
