Bizler birer hikayeden ibaretiz, anlata anlata bitiremediğimiz. Anlattıkça usandırdığımız doğrularımızın hiçbir zaman dahil olmadığı yanlışların sonuçlarını anlatıyoruz dünyanın sayfalarına.. Kaderin yazılı olduğuna emin olup, anlımızdaki çiziklerin tanrının kaleminden çıktığını sanıyoruz, kırışıklık kremlerimize olan bağlılığımız tam bir muamma. Herkesi dinliyor gibi görünüp tep bildiğimiz kendi hikayelerimiz.– Meo
Zaman; senin için geçmeyen koca bir ömür bazen, bazen aklından hiç mi hiç çıkmayacak birkaç küçük an. Zaman, ne zaman tanımlamak için avuçlalarına alsan, altın bir kum ellerinden kayan. Gözlerindeki karışıklık mı, yüzündeki kırışıklık mı bilinmeyen tek yansıman.. Zaman seni, senin için yaşatıp aynı anda öldürdüğünü hiç çaktırmayan ya kocaman bir yalan ya devasa bir saat…
Birkaç ani kalp çarpması hatırın kalmış, kullanırız onu da ömür uzun, yol kısa.. Ama hala benim adımlarım, benim yolum! bir el tutar, yordamıyla yolumu yine bulurum. Kaybolamam belkilerde..‘Meo
