Durup dinleniyordu tüm hevesleri, ağlıyordu geçmişinde ağıt yakan çocukluklar geleceğindeki belirsizliklere.. Durup dinliyordu tüm sesleri, sağlıyordu geleceğine kağıt-kalem taşıyan rüyalar, geçmişten gelen onca beklentiye. Durmadan yürüyordu düşleri, bağlıyordu tüm hislerini bağırış çığırış kontrolden çıkmış tutkularına. Yerinde duramamak en anlamlı bekleme şekli ve yerinde durmak en anlamsız cezaydı konu yaşam, konu mutluluk olunca.– Meo
Bekliyoruz denizleri, martılar gibi.. Bekliyoruz gelecek dalga dalga nesilleri, ruhumuzu beslemek niyetli.. Beklediğimiz gemileri kendimiz batırdık unutuyoruz, martıları da zehirleyen ruhlarımızdı; göremedik.– Meo
Yaşamın en hızlı ve en içten zaman harcama yöntemiydi beklemek. Yaşamaya başladığımız andan itibaren hepimizin bildiği ve kimseye hissettirmediğimiz o çaresizce ölüm bekleyişlerimiz gibiydi tüm bekleyişlerimiz; beklerken hiçbir şey yapmamayı çok iyi biliyor, beklediğimize ulaştığımızda nasıl biri olacağımızı hiç bilmiyorduk! Biz aslında gelecek olan aracıyı, hedefi, kişiyi değil de; onlar geldiğinde ne kadar hazırlıksız olabileceğimizi…
Beklemek kolay öğrenilen, zor uygulanan, beklenene kavuşulduğunda hemen unutulandır.– Meo
