Çok beyazdı tüm hikayeler ilk bakışların buğularında, gözlerinde uykulu yalnızlıkların çapaklarını ovuştururken aynada gördüğü o periymiş aşk denen. sonraları kararmış bir sonbahar sağanağı türlü zorluklarla, perdeler çekilip gözlerinden, yüzünden gamzeler değil yaşlar dökülmüş. her aşk, biraz beyaz biraz siyah; griymiş..– Meo
Ben o adam değildim mesela, on yıl önce tüketmiştim tüm gözyaşlarımı sevgi adına.. Ben, o adam olamayacak sönük bir yanardağı. Sen o adamı arıyordun bambaşka, ben saygı duyardım senin sevebildiğin her adama anca. Ben bu adamdım aslında, ısrarkeş olmaktansa esrarengiz bir yalnızlığa esrarkeş olan bir bakıma. Ne sen o kadın ne ben bu adamken, ortada…
Aşk renklerden, zevklerden ve bizden bağımsız en büyük özgürlük; zamandan, mekandan ve senlerden bağımsız en güzel esaret; kişilerden, öğretilerden ve yabancılardan bağımsız en narin cesarettir! – Meo
MeoEdebiyat – Şiir Blogu[/caption]Bizim aşk hikayemiz,
İçinde sadece biz eksiğiz.
Çok sevdik mesela,
Ve ölmüş tüm sevenlerimiz. [Şiirin devamı bağlantıdadır. İyi okumalar.]
Birkaç cümleye sığdırılmış özensiz aforizmalar değildi bizim sevdalarımız eskiden, özenle hazırlanmış düzenli hislerin az bulunur kağıtlara işlenmesiydi tüm aşklarımız; eşsiz, narin, az bulunur, zor yitilir ve silinmez halde. Pek de sormuyoruz artık bu kadar kolay yazıya dökülenleri bu kadar kolay silebilirken, bu kadar çok bulup bu kadar çok kaybedebilirken..– Meo
Düşler hüzünlü bir sonbahar akşamında göl kıyısına taşıdığın geçmişinin sudaki yansımalarından ibaretler.. Ne kadar sığ o kadar derin, ne kadar sıcak bir o kadar serin, ne kadar kendinden geçerse geçsin yüreğinin sazlıklarından kalma ruhundaki tüm kesiklerin. İzi de kalsa geçmiş senin, batacak da olsa sonraki gün doğan tüm sevdalar benim. Sen yine dönersin, ben ölmüş…
