İnsan aklı binlerce arı iğnesinden oluşan düşünceler kovanıdır; üreticidir, saldırgan ve korumacıdır. Yalnızca kendi kovanını korumakla görevli bir bencillikten ve yalnızca başka akılları fethetme üzerine kurulu bir saldırganlıktan oluşur.– Meo
Aklın okyanuslarında sakin ilerleyen farkındalık teknelerine vuruyordu düşüncelerden oluşmuş ani fırtınalar, savruluyorduk, korkuyorduk ve kayboluyorduk. Uykunun sütliman sularına gelesiye kadar..– Meo
Zifiri karanlıkta yolunu bulabildiğin her yer evindir, bedbaht yaşamda her şekilde mutlu olabildiğin her kişi ise sevgilin.. Nefes almayı unuttuğun her zaman yaşam, nefese son kez ihtiyaç duyduğun an ölüm ve gerçeklikten her seferinde şüphe ettiğin her düşünce deliliktir. Evin karanlığın, aşkın emin oluşun ve yaşamın doğru zamanındır!– Meo
Akvaryumda balık oldum, çocuktum. Bulutlarda balıklar yüzüyordu da düşmüyordu avuçlarımıza.. Büyüdük yağmur sulandı, bulutlar hep buhar. Ne anladım ben bu düşlerden, madem? – Meo
Midende uçuşan tüm o kurgusal kelebekler, bir gün aniden topluca ölecekler! Bitince aşk denilen hevese verilmiş tüm ulvi görevler.. Tüm rüyaların grileşecek ve yoluna serilen umutların hepsi birden çürüyecekler! O gün de gülümseyecek güneş doğarken, o gün de kutlayacak yaşamı doğandaki vahşiler. Ölümle mutlu olabilecek kadar yaşamda ölmen gerekecek, şahit olmak zorundasın hayatta kalmanın ruhlar…
Yaşamın ilk nefesi her basit boşlukta insan çöplüğünde alınır ve toprak yaşamı kutsamak için doğaya salınır güzellikler! Buna hiçbirimiz engel olamayız..– Meo
Sırtını göremeyen insan, dünyayı sırtladığını sanır, ardında bıraktıkça yaşam yollarında binlerce güzelliği, kurguladığı ve yaşadığı tüm hatıraları ve tüm insanları! Sırtında ağırlık hisseden insan ezilir, başı önde-ruhu kambur acılarını çeker olmayan düşüncelerin ortasında. Dünyaya sağlam basmak yerine altında ezildiğini hissetmek, yaşadığın kadarıyla unutamamanın ve takıntının derinliğine durağan bir ölümün habercisidir..– Meo
Kitaplar yalnızdır, yalnız başlarda yazılırlar bir başına, yalnız okurların yalnız kalan akıllarına akar kelimeler her doğrusu, yalanı, hayali ve gerçeğiyle. Kelimeler yalnız kalır her dokunaklı sıfatı, öznesi ve nesnesiyle. Cümleler yalnız kalıverir bir altını çizme eyleminde dokunur insanın içine. Yalnız kitaplar hep yalnız kalır, bir aklın derinlerinde. Yalnız doğar birinden yalnız ölür birinde-kitaplar da insanlar…
Geleceğine hak edilmiş mutluluk ürünü bir sen borçluyken, geçmişinden bu kadar alacaklı gibi davranma!– Meo
Çocuk yüreğinde savaşa gidiyorsan, elindeki bisikleti çok sorgulamayacaksın! Hala çocuk kalabiliyorsan, yüreğindeki gölgeleri yok saymayacaksın. – Meo
