Bilgisiz ilgilerden cehalet, ilgisiz bilgilerden atalet doğar. Tembellik aklın bedene hükmetmesi iken, çalışkanlık bedenin akla zulmetmesidir; yalnızca bedenine ait bir akılla yaşayan insanlar yeterince düşünerek yeterince çalışabilir. – Meo
Kendini yaşamının merkezi olarak görmek sağlıklı iken, kendini çevrendeki yaşamın merkezi olarak görmek hastalıklıdır. Kendini yaşama dahil etmek sağlıklı iken, yaşamı kendine dahil olmaya çalışıyor olarak görmek hastalıklıdır. Benmerkezli yaradılışını, insancıl yaradılışının önüne alan her insan kendi başına yaşar ve kendi içinde kendinle savaşırken ölür!– Meo
Sisin içindeki silik ruhlar gibiler, bizi oluştuğunu düşündüğümüz yıkık temeller, tanıdıklarımız var kendi öfke ve zaman dalgalarımızla döverek yıldan yıla silip attığımız.– Meo
İlham ve şair birbirine gizlice aşık olmuş iki genç gibidir; birinin varlığı diğerlerinin bağlılığıdır, birinin yokluğu diğerinin yok oluşu.. Şair bembeyaz hisler üzerinde beliren en nadide çizgiler, ihlam o çizgilerin içindeki en parlak renktir. Birinin ana hatları olmadan diğeri karmaşık, birinin rengi olmadan diğeri karanlıktır.– Meo
En büyük korkular en küçük ruhlarda büyür, en doğal karmaşalardan beslenir, en eğitimsiz beyinlerde takıntılı hale gelir, en kırılgan yaşamlarda sokağa iner, en yalnız uykularda yatağına gelir, en rahat yaşamlarda aniden belirir ancak en bilindik haliyle bir yaşamı bitirir; çocukluk gibi, aşk gibi, cehalet gibi, insanlar gibi ve de ölüm!– Meo
Yaşam tek seferlik bir köprünün geçişi, insanların varlığını unuttuğu bir zaman yolculuğunda! Yaşamın ortasında durup yalnızca geri ve ileri bakabildiğimiz bir düzleme hapsolmak nefes almak, ağır ağır ölüyoruz en güzelinde de en kötüsünde de.. – Meo
Karanlığın içinde aydınlık bir cümledir bazen kitaplar, yalnızca bir aydınlık fikirle ısınır huzurla üşüyen durağan akıllar! Ölümsüz bir yaşam tohumunun yeniden yeşermesi için gereken bir tutam ışık, hepsi kitaplarda var açmaya yüz tutan bahar kokulu yüreklere.. – Meo
Devasa buzul çöllerimiz var, zamanında döktüğümüz gözyaşlarımızla doldurup, yeni yeni öğrendiğimiz soğukkanlılığımız ile dondurduğumuz; üzerinde yürümeye cesaretimiz var! Tek korkumuz ne zaman gönlümüze bahar gelse erimiş buzullar altında kendi korkularımızla tekrar yüzleşebileceğimiz..– Meo
Aynı duraklardayız biz, farklı hedeflere aynı araçlarla gidebiliyoruz. Aynı camlarda farklı düşler yansıtabiliyor, farkı duraklarda durup aynı yaşamın içinden kaçıyoruz akşamları. Duygularımızı taşıyor duraklar, en durağan beklentilerimi bekliyoruz; duygularımız taşıyor camlardan dar geliyor toplu düş kuruşlarımız! Yaşam aynı durak, binlerce yıldır gelip gelip, bilmediğimiz bir yolda gitmeyi bekliyoruz.– Meo
Makineleşen insanın modernleşen yalnızlığından doğar en karanlık biyomekanik birleşmeler. Henüz araç olanların uvuz haline dönüştüğü gelecekte kendimizi makinelerle paylaşacağız, orası kesin. Soru ise makinelerin bizi nasıl birbirleriyle paylaşacağıdır. – Meo
