Huzurlu bir sonbahar yürüyüşü yaşam; sonundaki kışa hazır, sıcak umutların ve darmadağın dünyanın ortasında kendi savaşının kahramanı olanlar için. Huzursuz bir sonbahar savrulması yaşıyor beden, bazen kahreden bazen pişmanlık veren..– Meo
Yansımalar iç dünyamızdaki renklerin gözlerimizdeki parıltılara, ruhlarımızdan taşan duyguların yüzlerimizdeki kıvrımlara ve kıvrılmalara dönüştüğü anda renkli birer tuval oluyoruz. Tanrıların ilahi fırçalarının uçlarından sızan rastgele yapılanmalarda.. Her birimiyiz sanat eseriyiz-keşfedilmek, değerlendirilmek adına.– Meo
Aydınlığa doğru da gitsen, geçmen gereken o yer-gölgeler krallığı. Karanlıktan da gelsen, bir gram loş ışık, bir saniyelik belirsizlik ruhu titreten. Bu krallıkta ne kadar çok kesinlik istersen o kadar muallakta kalırsın.– Meo
Topraksız çöl bir deniz ortasında kayalıktan oluşma bir vahaydın sen, çokluğun içindeki sıkıcı mavinin en renkli grisiydi duvarındaki renklerin. Bazen yaşamda hangi renk çoksa, farklı olan o kadar bulunmaz ve değerli oluyordu! Sen ise hiç bulunmayan bir renktin, yol gösteren değil yolunu kaybedenleri yönlendiren basit bir durağanlıktı güzelliğin..– Meo
26 yaşında, yaşamının hem sonunda hem başında, devri aleminin ortaçağında toz-çamur sokaklarda koşuşturan çocukluğuna acıyan ilk romancılar gibi alelacele yazıyormuş kaderini. Sil baştan.. Ne büyümeye hazır çocukluk ne ölmeye hazır büyüklük hissedilmiş; kayıp bir çağın isimsiz acemiliğinde vahşi savaşlarla barış arıyormuş. Henüz çok erken iken çok geç oldu zannetmenin yaşındaymış! – Meo
Kelebeklerin dünyası her zaman renkli değildir, yalnızca rengarenk bir ahenk oluşturabilecek kadar çok ve çeşitlidirler. Kelebek olmak istiyorsan, gökkuşağı içinde yüzmeye değil her rengi ayrı ayrı fark edebilmeye-seçebilmeye hazır olman gerekir!– Meo
Uzaktan tanıdıklarınızı yakından sevdiniz. Uzaktan hissettiklerinizi yakından kontrol etme niyetine girdiniz. Yakından tek tanıyabildiğiniz karmaşık varlığınızın çalkantılarına tüm kağıt gemilerinizi bir seferde salıverdiniz. Haliyle sonu hüsran.. Henüz yeterince sarılmadıklarınızın ağıtlarını satmakla mükellefsiniz. Hiç borcunuz yok merak etmeyiniz, seviniz efendim gönlünüzce seviniz. Daha çok kalpsizsiniz! Büyüyeceksiniz. – Meo
Uyutulmuş zihinlerin zorla kaldırıldığı uykulardan koşarak uzaklaşmasıydı kahve saatleri. Kahve toplumunun en kutsal anları uyandığını varsaymak, uyanıklığı umursamak ve hep uykusuz kalmak.. Bir kahve arasında dağıttık tüm yarı uykulu düşleri, kahveydik ve filtreledik tüm bildiklerimizi karşımızdaki yabancıları kırmamak adına şekersiz bir koyu renge bürüdük düşlerimizi. Her seferinde, benzeri bir özenle, yudumladık geleceğimizden çaldığımız boş saatleri.–…
Bir hedefimiz var, birkaç hüzün; bir yaşantımız, birkaç günümüz; bekliyoruz kışı düşleyen tohumların uykusuyla, uykuya yatmış gönlümüz! Uykudan uyanmayı, uyandırılmayı bekliyoruz. Her birimiz.. O yüzden bu bekleyişler, hep sonbahara özgü.– Meo
Henüz bir cümlesi dahi tamamlanmamış bir yapraktı hislerim, tertemiz. Son söz yazmaya kalktılar.. Henüz adı belli olmayan bir öyküydü sözlerim, doğmamış. Kendi isimlerini vermeye kalktılar.. Hayallerim vardı daha kurulması bitmemiş, yarı uykuda. Kendileri gerçekleştirmeye kalktılar.. Anlatılmamışlığım benim özelimdi, baştan aşağı anlamaya çalıştırlar; yazılmamışlığı hediye verdim kelime kelime, yalnızca sonraki söylenmeyeceklerimi tahmine kalktılar.. O yüzden yazarı…
