MeoÖykü – Solmayan İki Gül

  Aşk ne kadar büyük bir heyecan ve sevda ne kadar büyük bir kazanım. Bunu öğrenmek için büyümek gerek, çarpmak gerek karanlıkta yürürken aklından geçen binlerce sese ve o sesleri yazmak gerek. Bu gerçeği yeni yeni öğreniyordu genç İsmail. Geçen okul dönemlerinden kalma, büyük heveslerle büyüklerinden aldığı, o asla dolmayan defterlerindeki yeni boşluklara yüreğinden taşan derin nefesleri yazıya dökerken hisler şiire dökülmüyor şiir hisleri kelimelere hapsediyordu dize dize. Bazen bir papatyanın dallarına konuyordu henüz sokağa çıkıp birkaç yüz metre ileride kendisiyle sık sık göz göze gelen o ay parçasının yüzüne söylenmeyenler, bazen çöllere atılıyordu köy döşeklerinden yapılma yer yatağındaki tavanın hisler evreninde gezerken.

   Yaşam ne kadar da tuhaf? Tüm hayalleri köy pınarının yakınındaki düzlükte delicesine yalınayak futbol oynamak, taze labada benzeri otları koparıp içine sakladıkları filtresiz sigaraların keyfinde adam olma yolunda koşmak, gere karanlığında korku öyküleri anlatıp evin yolunda nefes nefese kalmak üçgenlerinde gezen bir çocuk yalnızca bir bakışla bu hale gelebilsin. Kendine kapalı olan hislerinin ruhunun her köşesinde isyanlara kalkması bir güzelin gözlerinin ortasındaki yıldız yansıması bir gecede. Ne kadar tuhaf. Aynı köyün, aynı yolllarında, aynı akşam serinliği çocuk oyunlarında farklı bir bakış atmak. Yüzün kızarması zaten aşikar, ruhunda şimdi yangınlar.

   Bir de öteki tarafı var bu işin, Fatma; sokakta oynayan çocuk tarafından kaçan kitap kurdu yanıyla, olgun, büyük hisleri-düşleri-fikirleri olan köyün uzaylı kızı.. O kadar yabancı bir havası vardı ki yabancı bir havayla köyün berrak sularında şehirli karartıları kavuşabildi birkaç bakışla. Ne zaman akşam olsa, tüm köy yazı kalabalığı rafa kaldırılsa, çocuklar sokaklara doluşup her sokağın belli bölümlerinde oyun grupları oluşsa gözlerinin ucuyla arar olmuştu İsmail’i. Özellikle o gün, aradığını bulacaktı.