Hayattaki en önemli detay, yaşamın bütün değersiz detaylarını görmezden gelip, bütün güzel yanlarını detaylandırabilmektir.
-Meo
Hayattaki en önemli gaye, hayatın gayesini aramadan yaşamın kendisini bir hedef halinde, anlamlı bir şekilde yaşayabilmektir.
-Meo
MeoEdebiyat – Denemeler Blogu[/caption]Nefes alabilmek, yaşam boyu bağımlısı olduğun bir zehirden vazgeçememektir. Nefes ilk ve sonu arasında hiçbir zorunluluğu bulunmayan bir alışkanlık gibidir. Konuyla ilgili kısa bir deneme çalışmam aşağıdadır, herkese iyi okumalar.
Bizler aynıyız, farklı bir hayatı aynı şekilde yaşayan köleler olarak.. En iyiyi en kötü yöntemle yaşayan hatalı yaradılış mamulleriyiz. Bunu herhangi bir Tanrı henüz değiştiremedi ve biz değişmeyeceğiz. — Meo Okunma: 1.783Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Çok net, çok keskin ve berrak hayallerim var, bir nevi buzuldan evler! Karşımda çok güçlü bir zaman, güneşin tavafında akıp giden. Eriyordum, her yanım sel. Çaresizce..– Meo Okunma: 2.635Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share on Pinterest Share on Email Share on Telegram
Bilmediğimiz bu kocaman dünyanın karanlık mahzenlerinde büyüdük biz, rahattık, hazırdık doğmaya! Bilmediğimiz fazla aydınlık ve rahatsız bir eğitimdi çocukluk, öğrenebilmek adına her gereksiz detayı kabul ettik. Bir kelime hediye edildi bize ‘merak’. Ya her çocuk gibi ömür boyu onu kırmakla meşgul olduk ya her aç akıl gibi onunla oynamaktan hep zevk aldık.. Kelimelerden korkmadık, korkularımızı…
Kış aniden gelir o kuru topraklara, yığınlara dökülmüş taşlara; bahar koşarak gelir uçsuz bucaksız ovalara, karman çorman dallara ve evlere umut gibi gizlenmiş saksılara; yaz ısınarak gelir güneşin peşinden, betonların asfalt kokulu kalabalığına, denizin kıyısında yeşeren sabah serinliğine ve sahillere doluşur ışınlar; oysa sonbahar, bilerek gelir, yavaş yavaş, huzurlu bir yaşlanma gibidir, renklerini giyinir parça…
Hızla geçen güneşli günlerin ardından yalnızca gündüzleri ısınabildiğin o serin hüznün, dökülen yaprakların teninden kopuyor hissi verdiği yalnızlığın en kaliteli zamanlarına hoş geliyoruz her sonbaharda! Koşa koşa ölüme gittiğimiz bir kışa girmenin o yenilgi hüznü; baharın yeniden gelmeyebileceğinin olasılığı üzerinden!– Meo Okunma: 1.903Beğendiyseniz paylaşabilirsiniz: Share on WhatsApp Share on X (Twitter) Share on Facebook Share…
