MeoFoto – Güneşin Batışı

  Bunun bir sebebi olmalı: batan bir güneşin gözlerime bu denli umut dolu görünmesi. Bunun bir anlamı olmalı mesela. Güneşin yaşamımın sadeliğinden ve aşırı ışıklı ama içi karanlık günlerinden bir tanesini daha alıp beni gecenin yalnızlığına bırakırken rengarenk oluşu olabilir mi bu acaba? Yok yok olamaz.

  Bunun sebebi gecenin karanlığına gizlediğim o siluetimin kendini daha güvenli hissetmesi olsa gerek. Beni insanların güneş altında dahi ne kadar karanlık bir bencillik ve hırs tutkusu altında güneşten daha sıcak ve kötü hale geldiklerini her gün gözlemlediğim bu insan çölünde, gecenin sakinliği ve seriniği sanırım beni kendisine çeken. Beni gecenin deliliği ile kavuşturan bir kapanış seremonisi bu batışlar..

  Belki de yaşamımda bir açıklanamayan güneşe tapan vahşi bir yerli insan gibi taptığım aşkların içinde sık sık çekip gidenleri anımsatıyor güneşler.

  Güneşlerin dağların arkasındaki umutlara, benden daha uzaklardakilere gitmesi gibi bir özlem var her seferinde. Huzurlu bir deniz manzarasında güneşin batışını çok izlemiş değilim aslında, ben hep Anadolu’nun duygu kavruğu topraklarında güneşle yaşanan tarımsal yaşamların paganlığındayım belki de hala. İnsanların doğa tanımlarında kaybedilmiş doğanın tek dirençli yanı gibi güneş. Her şeyi yakıp yıktığımız bu modern savaş alanında, hala gerçeğin, Tanrı’ların izlerini taşıyan tek kutsal gibi belki de bulutlarıyla kucaklaşıp bir akşam duasını bizlere hatırlatan güneş! Ben hala doğaya aşığım belki de. Hala karanlıkta buluyorum kendimi.. 

  Hala gündüzü boğuyor hayatımdaki insanlar.. Hala yalnızlığı seviyorum. İyi ki varsın güneş, belki de her gün gidişinle beni bir sen anlıyorsun. Böyle devam et.

‘Meo – 2015
MeoEdebiyat – FotoBlog