Pic.Source: "A lonely bee" by meosenturc @deviantart.com

MeoFoto – Arılar Gibiyiz

  Uzun zamandır kameram yanımda pek olmadığı için fotoğraf çekmiyordum. Ev değiştir, şehir değiştir, iş değiştir derken ancak görevden göreve koşturmakla geçiyor zaman. Geçenlerde makinemi elime aldığım gibi balkonuma ziyarete gelmiş bir bal arısını fotoğraflamıştım. Tek başına durunca önemsiz, minik bir doğa parçası gibi görünüyor, birçoklarının korktuğu, öldürüp atıverdiği önemsiz bir detay gibi. Peki öyle mi?

  Cevabı basit, DEĞİL!

  Cevabı bize benzer, bizler de arılar gibiyiz. Tek başına kaldığında kendini önemsiz gören, sosyal bir topluluğun parçası oldukça güçlenen, bazen katliamlara gece topluluklarda kendinden geçen ya da yaşamı boyunca sosyal liderine hizmet eden işinde gücünde önemsiz yaratıklarız. Öyle görünüyor uzaktan. Arılar da bizler gibi, tam aksi bizler de arılar gibiyiz esasen. Tek sorun şu; her arı doğasında var olan görevinde sorgusuz sualsiz bize o önemli doğal denge taşı görevini görüp doğanın kalesini güçlendiriyor, çiçeklere can veriyor, yaşayanlara bal, klanına hizmet ediyor, gerekirse ömür boyu oradan orada taşınıyor minik bir kutu şeklinde kovanında doğasının görevini icra etmek için. Tek başına ne kadar sade ve önemsiz gibi ama görevinin önemine bakmadan heyecan yapmadan yaşıyor, çalışıyor ve ölüyor.

  Bizler de böyleyiz ideal koşulların, ideal dürtü ve öğretilerin ortasında birçoğumuz benzer kovanlar doldurulup köleler gibi çalışıyoruz politik-dini-maddi kraliçelerimiz için. Topluluğumuzun bekası için yaşıyoruz. Tek sorun şu, arı tek kaldığında da hedefine yürüyor, biz tek başımıza çöküyoruz! Ölüyoruz yalnızlıktan. Arıya yalnızlık dokunmuyor, arı önem hesabı yapmıyor. Bizim arı olmak için “arı gibi” ifadesinin anlamına kavuşmamız, bunu bilinçli bir alışkanlığa döndürmemiz gerekiyor. Arının isminin hakkını verdiği en basit iş için bizim yüzlerce yıllık kişisel gelişim birikimiyle, binlerce yıllık eğitim ve tarihin tamamını kapsayan öğretiler bütününü neredeyse ideale yakın bir kurguda özümsememiz gerekiyor. Ne saçma değil mi? Arının yalnızca görevi olarak yaptığı güzel işler için bizim yüzlerce değişkenle birlikte bilince ulaşmamız, farkındalık edinmemiz gerekiyor.

  O yüzden arılar gibiyiz. Tek eksiğimiz arılaşmak! Biraz bilinçsizce evrensel doğru sayılabilecek yaşam gayemizi öncelikle gerçekleştirmek. Peki biz ne yapıyoruz; arı olmak dışında her şeyi..

Meo – 2018
MeoEdebiyat – Foto Blog
‘Mehmet Şentürk

 

Benzer Yazılar

  • MeoFoto – Farkında Mıyız?

    [caption id="attachment_2103" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – FotoBlog[/caption]

    Farkında mıyız bir poz hakkı sağlamayan güzelliklerin yaşamın narin dinamikleri arasında bizleri her daim izlediğinin? Farkına varabiliyor muyuz fotoğraflardaki güzelliklerin gözümüze sokulmadıkça? Varıyorsak nasıl, varamıyorsak neden? Konuyla ilgili fotoğrafım ve yazım bağlantıdadır, iyi okumalar.

  • Kedidir O Kedi

    [caption id="attachment_131" align="alignnone" width=""]Resim®: Mehmet Şentürk - MeoEdebiyat - 2014‘Kedim’ via Canon PowerShot SX50 HS[/caption]

    Hiç kedim olmamıştı. Hiç de olmayacaktı, o istemeseydi. Üç gün boyunca miyavladı otuz yıllık tahta kapının civarında ilk gözüme takıldığında. Henüz kış gelmemiş, dışarıda hava güzel olsa da belki de birkaç haftalık kimsesiz bir enik olarak oradan oraya savruluyordu. Normalde köy yaşamında kediler, köpekler asla aç kalmaz, hiç olmadı birbirini yerler biliyorum. Şakası bir yana üç tane saldırganlıkta çığır açmış çoban köpeğimden nasıl kurtulmuştu ben içeri alasıya kadar bilmiyorum ama onun yaşaması gerekiyordu galiba.

  • MeoFoto – Zerdaliler

    [caption id="attachment_1888" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – FotoBlog[/caption]

    Zerdalilerimiz vardı bizim, çocukluğumun kocaman eğlenceli dalları arasında çizilmiş kollarımla. Dünyanın en uzunu zannettiğim rahmetli dedeciğimin omuzlarında toplardım en olgunlarını.. [Kendi fotoğrafım ve yazım bağlantıdadır, iyi okumalar.]

  • MeoFoto – Deli Kızın Çeyizi Gibi

    [caption id="attachment_2043" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – FotoBlog[/caption]

    Bir fotoğraf karesiydik biz, deli kızın çeyizi gibi dağılıyorduk tozlu yollara güneş tatillerinde. Ürkek çocukluğumuz, bitmeyen merakımız, tükenmeyen enerjimiz vardı. Her yaz göç ediyorduk köy yollarına.. Sonra yine dağıldık biz, bir daha toparlanmamak üzere. Göçemedik aynı köylere. [İlgili fotoğraf yazısı bağlantıdadır, iyi okumalar.]

  • Biraz Arı Biraz Kelebek

    [caption id="attachment_113" align="alignnone" width=""]Resim®: MeoEdebiyat - 2014Biraz Arı Biraz Kelebek, Bu Bahar Bize Yetecek![/caption]

    Biraz Arı Biraz Kelebek, Bu Bahar Bize Yetecek!
    -Meo

    Çok da önemli değil bazen soluyor olan doğanın ölüm çığlıkları, onlar aslında son rekatta secdeye düşen ruhsal aşkın son duaları. Çok şey gerektirmez hayat biraz sen, biraz ben. Varsa yanında meze niyetine dünyadan gözlerine yansıyan güzellikler, sarhoş olmaman için sebep artık yoktur. Biliyorum yapayanlış öğrettiler eskiler, sarhoşluk bütün kötülüklere analık etmiş diye, hiç kimse de dememiş ki en güzel sarhoşluk doğanın içindeki derin-temiz bir nefes dolusu oksijendir diye.

  • MeoFoto – Gül İnadı

    [caption id="attachment_2117" align="alignnone" width=""]Pic. Source: MeoEdebiyat – Fotoğraf Blogu[/caption]

    Yaklaşık on yedi sene önceydi, özetle ömrümün cemrelerinin ilk kez toprağa düştüğü zamanlarda karar vermiştim iki adet gül dikmeye bahçeme. Bahçemin içinden geçen patikanın sağına bir pembe gül, soluna bir kırmızı gül dikmiştim. Hala duruyorlar, bahçe küçüldü, güllerin köklerinin üzerine balkon yapmaya kalktılar annemler, yine de köklerinden doğup saçıldılar her yere. [Yazının devamı bağlantıda, resme veya başlığa tıklayıp okuyabilirsiniz.]

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir